เศษเหมือนก้อนหินจมทะเล หมอนหวงเหลียงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
“น่าสนใจ”
ผู้อาวุโสใหญ่ยิ่งอยากรู้วิธีขับเคลื่อนหมอนหวงเหลียง หยุนจือเดิมจะบอกผู้อาวุโสใหญ่วิธีใช้ นางอ้าปากแล้ว เห็นผู้อาวุโสใหญ่มีความกระตือรือร้นมาก สุดท้ายก็ไม่พูดออกมา ปล่อยให้ผู้อาวุโสใหญ่ศึกษาเองดีกว่า
ผู้อาวุโสใหญ่ใช้วิธีทุกอย่าง ก็ไม่สามารถขับเคลื่อนหมอนหวงเหลียงได้ รู้สึกปวดหัว
“ของนี่ใช้ยังไงกันแน่?”
รองประมุขเกาที่เป็นนักโทษเห็นแล้ว หัวเราะฮ่าๆ
“โง่จริง นี่คือของวิเศษของลัทธิพวกข้า พวกเจ้าสามัญชนจะมีคุณสมบัติใช้ของนี้ได้หรือ?”
ผู้อาวุโสใหญ่ศึกษาไป รองประมุขเกาเยาะเย้ยไป ผู้บริหารระดับสูงของลัทธิอมตะทั้งห้าคนก็ส่งเสียงหัวเราะประชดประชันเป็นพักๆ
ผู้อาวุโสใหญ่ทนไม่ไหวอีกต่อไป หยิบหมอนเซรามิกตีหัวรองประมุขเกาอย่างแรง รองประมุขเกาหลับสนิท
“ที่แท้วัตถุเซียนใช้แบบนี้นี่เอง”
ผู้อาวุโสใหญ่ครุ่นคิด ในที่สุดก็รู้วิธีใช้หมอนหวงเหลียง
หยุนจือทนไม่ไหวอีก เตือนว่า
“ผู้อาวุโสใหญ่ ใช้พลังวิเศษเป็นเส้น วาดดอกบัวเขียวที่หลังหมอนเหมือนด้านหน้า ก็จะขับเคลื่อนหมอนได้”
“อ้อ เข้าใจแล้ว”
ผู้อาวุโสใหญ่ใช้พลังวิเศษเป็นเส้น วาดดอกบัวเขียวที่หลังหมอนเหมือนด้านหน้า ตีหัวผู้บริหารระดับสูงของลัทธิอมตะคนหนึ่งอย่างแรง คนนั้นหลับสนิท
“ใช้ได้ผลดีทีเดียว”
ผู้อาวุโสใหญ่คืนหมอนให้ลู่หยาง ลู่หยางก็ลองตามวิธีที่พี่ใหญ่บอก แต่ไม่มีปฏิกิริยา
เซียนอมตะเยาะเย้ย
