ข้าเชิญเซียนอิงเทียนพวกเขามากินข้าว อาหารหลักคือข้าวฟ่าง ตอนนั้นข้าคิดเรื่องอื่นอยู่ ข้าวฟ่างไฟแรงเกิน เดือดปุดๆ จะล้นหม้อ”
“ตอนนั้นข้านึกขึ้นได้ว่าเซียนจิ้วชงเคยบอก บอกว่าถ้าทำการทดลองเจอของเหลวเดือด ให้โยนเศษเซรามิกลงไป มันจะไม่เดือด”
“ข้าไม่มีเศษเซรามิก มีแต่หมอนเซรามิก ก็เลยโยนหมอนลงไปในข้าวฟ่าง ตอนช้อนขึ้นมา หมอนเต็มไปด้วยข้าวฟ่าง เลยได้ชื่อว่าหมอนหวงเหลียง”
ลู่หยาง “…”
นี่มันเกี่ยวอะไรกับที่ข้าเดาแม้แต่น้อยหรือ?
“แล้วหลังโยนลงไป ยังล้นอีกไหม?”
ลู่หยางสนใจพัฒนาการต่อ
“ไม่ล้นแล้ว”
ลู่หยางกำลังจะพูดว่าวิธีนี้ใช้ได้จริงๆ ก็ได้ยินเซียนอมตะพูดต่อ
“ข้าใช้แรงมากไป ทำหม้อรั่ว”
เซียนอมตะทำหน้าหวาดกลัว “โชคดีที่เซียนอิงเทียนพวกเขาผิดนัด ไม่งั้นกินข้าวไม่มีอาหารหลัก คงอายแย่”
เล่าลือกันว่าเซียนมีความสามารถหลีกเลี่ยงอันตราย เห็นทีเล่าลือไม่ผิด
