ห่างจากลานประลองหนึ่งถนน มีร้านเล็กๆ ที่ไม่โดดเด่น ไม่มีใครจัดการ ผู้คนได้กลิ่นหอมก็พากันมาที่นี่โดยไม่ได้นัดหมาย นั่นคือร้าน “ลองอีกครั้ง”
เหมือนชื่อร้าน ลูกค้าที่มากินครั้งหนึ่งแล้วก็อยากมาอีกครั้ง เพื่อเติมเต็มกระเพาะที่ไม่มีวันอิ่ม
ลูกค้าที่มากินเนื้อย่างที่นี่ ส่วนใหญ่มะเพราะเนื้อแพะย่างสูตรชนเผ่าโบราณ สูตรย่างเนื้อที่สืบทอดมานับแสนปี จากยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน ยิ่งนานยิ่งพัฒนา
ส่วนผสมเครื่องเทศต้องปรุงใหม่ทุกวัน บรรพบุรุษชนเผ่าสั่งสมประสบการณ์การย่างเนื้อวัวเนื้อแพะและผสมเครื่องเทศมาอย่างยาวนาน ความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ของรสชาติเนื้อย่างกว่าสิบร้านในสำนักเวิ่นเต๋าอยู่ที่เครื่องปรุงนี่เอง
รองประมุขหลิวที่ทำงานเป็นรองประมุขลัทธิอมตะด้วยนั้น มีความเห็นต่างออกไป เขาคิดว่าวัตถุดิบชั้นดีต้องการวิธีการปรุงที่เรียบง่ายที่สุด สำหรับย่างเนื้อ สิ่งสำคัญที่สุดคือไฟและใจ
รองประมุขหลิวถือว่าการย่างเนื้อทุกครั้งเป็นการต่อสู้ ทุ่มเทสุดใจ ไม่เคยย่อหย่อน แม้ออร์เดอร์จะกองเป็นภูเขา รองประมุขหลิวก็ยังคงใจเย็น ควบคุมไฟอย่างพิถีพิถัน จมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเอง
การกินเหมือนการรบ นี่คือสัจธรรมที่ไม่เปลี่ยนแปลงตั้งแต่โบราณ ร้านย่างเนื้อที่ประสบความสำเร็จย่อมขาดการประสานงานของทีมงานสนับสนุนไม่ได้
พนักงานชั่วคราวของร้าน “ลองอีกครั้ง” แม้ไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน แต่พวกเขาราวกับเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ เมื่อให้บริการ
