“รอบต่อไป หลี่หาวเหรินจากสำนักเวิ่นเต๋า ปะทะ หลงเซียงจากสำนักธาตุทั้งห้า”
“หลี่หาวเหรินมีรากฐานไฟใช่หรือไม่?” ชิวจิ้นอันถามขึ้นทันที
“ใช่แล้ว มีอะไรหรือ?”
“น่าสนใจแล้ว หลงเซียงของสำนักเรามีรากฐานน้ำ คราวนี้เป็นไฟปะทะน้ำ”
บนลานประลอง หลี่หาวเหรินและหลงเซียงประนมมือคำนับ
“ขอคำแนะนำด้วย”
“ไม่กล้ารับ”
ทั้งสองเงียบ ไม่พูดอะไรอีก เมื่อการแข่งขันเริ่มต้น หลงเซียงเป็นฝ่ายโจมตีก่อน ราวกับมังกรโผนในทะเล ให้ความรู้สึกดั่งคลื่นยักษ์ซัดสาด เขาถือกระบี่น้ำแข็งสองเล่ม กระบี่ปล่อยไอเย็นออกมาเป็นชั้นๆ อุณหภูมิทั่วทั้งลานประลองลดต่ำลง
“มังกรพิฆาต!”
หลงเซียงตะโกนก้อง สิ่งที่รอรับเขาคือหมัดของหลี่หาวเหริน ลู่หยางขมวดคิ้ว หลี่หาวเหรินไม่ใช่ผู้ฝึกร่างกาย ทำไมจึงต่อสู้ด้วยมือเปล่า ไม่ใช้อาวุธใดๆ แม้แต่หม่านกู่ยังรู้จักใช้อาวุธต่อสู้
หลงเซียงไม่รู้จุดอ่อนของหลี่หาวเหริน ไม่เห็นว่ามีปัญหา ฟันกระบี่ใส่หลี่หาวเหริน วงแหวนไฟลุกโชนรอบตัวหลี่หาวเหริน เขาชี้นิ้วไปที่หลงเซียง เอ่ยคำว่า “ไป” วงแหวนไฟก็สวมลงบนตัวหลงเซียง
“น้ำเดือด คลื่นยักษ์!”
หลงเซียงใช้วิชา ด้านหลังปรากฏเงาคลื่นทะเล ผู้ชมด้านล่างได้ยินเสียงคลื่นแว่วๆ เงาคลื่นทะเลทำให้วงแหวนไฟจางลง หลี่หาวเหรินเห็นดังนั้น ก้าวยาวเข้าไป รอยหมัดสีแดงซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ทุบลงบนตัวหลงเซียง
ใต้เท้าหลี่หาวเหรินมีลาวาพลุ่งพล่าน นี่เป็นผลจากการแช่ตัวในลาวาหนึ่งปี ลาวาปะทะ
