ละลายอย่างรวดเร็ว
ตุ้บ! เต้าหู้ตกกลับลงจาน
ชิวจิ้นอันกะพริบตาปริบๆ นึกว่าตาฝาดไป
เซียนอมตะเตือนจากด้านข้าง: “เจ้ารีบกินเร็ว ไม่งั้นอีกเดี๋ยวเต้าหู้หมักจะเผาทะลุจานและโต๊ะ”
ชิวจิ้นอันข่มความอยากพลิกโต๊ะ ลองชิมอย่างอื่น
เขอปิดถ้วยชาใบเล็ก ข้างในเป็นซุปปลาสีขาวนวล ลอยด้วยผักใบเขียวสองใบ ช่วยขับให้ซุปดูน่ากินยิ่งขึ้น
เซียนอมตะแนะนำ:
“ในทะเลสาบของสำนักเรามีปลาชนิดหนึ่งชื่อปลาน้ำมรกต เป็นสายพันธุ์โบราณ ปลาชนิดนี้พอออกจากน้ำต้องทำอาหารทันที เกินสามชั่วยามจะเน่าเสีย
วันนี้ยามเช้าข้าตกขึ้นมา ผ่านการปรุงอย่างพิถีพิถัน รักษาความสดของเนื้อปลาไว้มากที่สุด เจ้าลองชิมดู”
จากนั้นชิวจิ้นอันก็เห็นปลาเล็กสีเขียวว่ายไปมาในซุป แถมยังกระโดดออกมาแล้วกระโดดกลับลงไป ทำให้ผิวน้ำเป็นระลอกคลื่น
ซุปกระเด็นใส่หน้าชิวจิ้นอันหนึ่งหยด
“…เนื้อปลาของเจ้าดูจะมีชีวิตชีวาเกินไปหน่อย”
ชิวจิ้นอันข่มความอยากพลิกโต๊ะอีกครั้ง
เซียนอมตะพูด: “ปลาที่เจ้าเห็นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่เป็นวิญญาณปลาที่ข้าใช้โครงกระดูกปลาน้ำมรกตเป็นฐาน ผ่านวิชายุดโบราณสร้างขึ้น เจ้าใช้ช้อนแตะ มันจะละลายเอง”
ชิวจิ้นอันใช้ช้อนแตะเบาๆ ปลาเขียวละลายจริงๆ ผสานเข้ากับซุปขาว ทำให้ซุปมีรสชาติดียิ่งขึ้น
ที่แท้ข้าเข้าใจผิดไป ชิวจิ้นอันคิด
เขาจิบเบาๆ แล้วพ่นออกมาทันที: “เค็มขนาดนี้ เจ้าใส่เกลือไปเท่าไหร่?!”
เซียนอมตะคิดอย่างจริงจัง: “ยี่สิบช้อน”
ชิวจิ้นอันฟาดโต๊ะ
