งหวงโต้วโต้วสามารถเทียบชั้นพ่อครัววิเศษขั้นข้ามพิบัติ!
ลู่หยางขอแค่อย่าให้เทียบชั้นผู้หลอมพิษขั้นข้ามพิบัติก็พอ
เซียนอมตะยังวางแผนรับมือกับลัทธิอมตะด้วย: “เป็นศิษย์ของข้าไม่ช่วยข้าก็แล้วไป ยังกล้าก่อเรื่อง หนีไม่รอดสักคน!”
สองคนยุ่งทั้งวัน ในที่สุดก็ร่างแผนงานเสร็จ นำไปให้ศิษย์พี่ใหญ่ตรวจดู
ศิษย์พี่ใหญ่ดูแล้วไม่ได้แสดงความเห็นอะไร แค่บอกว่าใช้ได้:
“ตั้งแต่วันนี้ ผู้อาวุโสก็เป็นรักษาการเจ้าสำนักเวิ่นเต๋าแล้ว ข้าได้แจ้งผู้อาวุโสทั้งแปดแล้ว
พวกเขามบอกว่าจะให้ความร่วมมือกับงานของลู่หยาง”
ผู้อาวุโสทั้งหลายไม่รู้เรื่องการมีตัวตนของเซียนอมตะ
ลู่หยางรวบรวมผู้อาวุโสทั้งแปด หารือเรื่องขั้นตอนพิธีต้อนรับ
“แล้วที่จริงข้าเป็นเจ้าสำนักหรือนางเป็นเจ้าสำนัก?”
ลู่หยางรู้สึกว่าตัวเองก็ทำงานไม่น้อย
“มีอะไรต้องบ่นด้วย ถ้าไม่มีข้า เจ้าจะแลกบัตร ‘ประสบการณ์หนึ่งวันในตำแหน่งเจ้าสำนัก’ ได้หรือ?
นี่เป็นความเมตตาของข้า ให้โชคให้เจ้า ไม่สิ ให้โชควาสนาแห่งเซียน!”
เซียนอมตะรู้สึกว่าลู่หยางช่างไม่รู้จักบุญคุณ
“ในยุคโบราณทุกคนล้วนอยากเป็นผู้นำ ท่านเต๋าอิงเทียนพวกเขาแต่ละคนครอบครองดาวเคราะห์มีชีวิตอย่างน้อยสี่หมื่นดวง
ยังไม่นับดาวแร่ ดาวแรงโน้มถ่วง ดาวร้าง และดาวอื่นๆ ที่มีประโยชน์!
พวกเขาต่อสู้กันเพื่อยึดครองดาวเคราะห์เพิ่ม ข้าต้องไกล่เกลี่ยหลายครั้ง!”
“แล้วท่านครอบครองดาวเคราะห์มีชีวิตกี่ดวง?”
“หนึ่งดวง”
“…ทำไม
