เมื่อเรื่องใดที่ฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารเห็นพ้องต้องกัน อุปสรรคใดๆ ในอดีตก็จะกลายเป็นแรงผลักดันในปัจจุบัน
ผู้ควบคุมและผู้จัดงานของสำนักเวิ่นเต๋าต่างเห็นด้วยกับข้อเสนอของถังอวิ๋นเซิง ไม่มีทางพลาด
“พวกเราจะทำอย่างไร ติดต่อลัทธิมารอีกสามลัทธิ นำวัตถุเซียนที่ดีที่สุดออกมา ยกทัพบุกโจมตี ทำลายสำนักเวิ่นเต๋า
จับผู้อาวุโสทั้งแปดเป็นตัวประกัน ควบคุมทั้งสำนัก จากนั้นบุกไปสู่สำนักใหญ่อีกสี่สำนักและราชวงศ์ต้าเซี่ย
ยึดครองดินแดนกลาง แล้วค่อยลอบโจมตีลัทธิมารอีกสามลัทธิ รวมสี่ลัทธิมารเป็นหนึ่งเดียว ก่อตั้งลัทธิเซียนอมตะ
อาศัยการแย่งชิงยุคทองเป็นข้อได้เปรียบ สำเร็จเป็นเซียน เป็นบรรพบุรุษ ใช้ชีวิตอย่างอิสระ?”
ลู่หยางแนะนำอย่างกระตือรือร้น
ในฐานะประมุขลัทธิอมตะ ลู่หยางต้องมองการณ์ไกล วางแผนอย่างรอบคอบ เพื่อวางอนาคตอันสดใสให้ลัทธิอมตะ
“เฮ้ย เจ้าแค่หัวหน้าสาขาของพวกเราเท่านั้นนะ” ในห้วงจิต เซียนอมตะร้องขึ้น
“พูดแบบนั้นไม่ได้ เซียน ท่านลองคิดดู หากให้เลือกระหว่างข้ากับประมุขลัทธิอมตะคนปัจจุบัน ท่านจะเลือกใครเป็นประมุข?”
“เลือกเจ้า” เซียนอมตะตอบทันทีโดยไม่ลังเล แน่นอนว่าต้องเลือกคนที่รู้จัก
“เห็นไหม ในฐานะต้นกำเนิดความเชื่อ ท่านยังยอมรับว่าข้าเป็นประมุข นั่นแสดงว่าข้าเป็นประมุขที่แท้จริง ส่วนประมุขคนปัจจุบันเป็นของปลอม”
เซียนอมตะพยักหน้า รู้สึกว่าที่ลู่หยางพูดมีเหตุผล: “มีเหตุผลดี งั้นข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นปร
