สำ…สำนักเทียนเช่อ?”
เซียนอมตะก้มดูกระดาษที่หยุนจือให้ เป็นบัตรเชิญจากสำนักเทียนเช่อ
บนนั้นเขียนว่าสำนักเทียนเช่อจะมาเยือนสำนักเวิ่นเต๋าในอีกสามวัน เพื่อแลกเปลี่ยนบุคลากร ด้านล่างแนบรายชื่อผู้มาเยือน
อีกแผ่นเป็นแผนต้อนรับที่หยุนจือกำลังเขียน เพิ่งเขียนหัวข้อเท่านั้น
ลู่หยางเคยได้ยินว่าห้าสำนักใหญ่มีธรรมเนียมเยี่ยมเยียนกัน
ว่ากันว่าเป็นกาเยี่ยม แต่แท้จริงเป็นการประลองระหว่างศิษย์ ดูว่าใครจะกดใครได้ รางวัลเป็นเรื่องรอง สำคัญคือใครแพ้ก็เสียหน้า
หยุนจือช่วยลู่หยางให้พ้นเงื้อมมือท่านเต๋าปู้ อวี่ก็คำนึงถึงเรื่องนี้ด้วย ให้ลู่หยางผู้มาใหม่กับศิษย์เด่นของสำนักเทียนเช่อประลองกัน ได้เห็นโลกกว้าง
หวงโต้วโต้วงงงัน นางคิดดีแล้ว สำนักเวิ่นเต๋าปกติไม่มีเรื่องใหญ่ นางเป็นผู้บริหารสามวัน สนุกก็พอ นางไม่คิดว่าจะมีสำนักพี่น้องมาเยือน
หวงโต้วโต้วอยากถอย นางไม่เคยจัดงานใหญ่ขนาดนี้ สมัยยุคโบราณแค่รวมตัวกับเซียนอีกสี่คน กินดื่มเที่ยวเล่นกันเท่านั้น
แต่เซียนมีศักดิ์ศรีของเซียน พูดแล้วต้องทำ!
แค่เป็นเจ้าสำนักเอง ใครจะทำไม่เป็น
“เกิดเรื่องก็ลู่หยางเสียหน้า!”
“เฮ้ๆๆ เซียน ท่านพูดความในใจออกมาแล้ว!”
ลู่หยางโกรธ
ต่อมาลู่หยางนึกถึงปัญหาอีกข้อ: “ศิษย์พี่ใหญ่ การมีตัวตนของเซียนต้องปิดเป็นความลับ แล้วจะอธิบายเรื่องข้าเป็นเจ้าสำนักอย่างไร ข้าจะมีคะแนนบำเพ็ญมากขนาดนั้นได้อย่างไร?”
“ทำไมจะไม่มี เจ้าพบอาจารย์ที่หายไปสิ
