ยของลู่หยางคนต้นไม้มีความแข็งแรงเปลี่ยนไป ประมาณเจ็ดแปดส่วนของตัวเอง นี่ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว ลองคิดดู ตอนต่อสู้ใช้วิชาปลูกต้นไม้ สร้างตัวเองขึ้นมาสองคน คนที่เกิดใหม่มีพลังเจ็ดแปดส่วนและประสานงานกับตัวเองได้ไร้ที่ติ พลังต่อสู้พุ่งขึ้นทันที ทำให้ศัตรูไม่ทันตั้งตัว
เถาเหยาเย่ก็เห็นจุดนี้ ชื่นชมศิษย์พี่ลู่ ราชันหมื่นวิชาเป็นอัจฉริยะใช่ไหม แต่ก็แค่ทำตามแนวทางคนรุ่นก่อน ฝึกวิชาปลูกต้นไม้อย่างเรียบร้อย ไม่มีนวัตกรรม ดูศิษย์พี่ลู่สิ บังคับบำเพ็ญจนกลายเป็นวิชาโจมตี และยังมีพลังโจมตีสูงมาก!
ตอนนี้ ผู้อาวุโสที่หกมองลู่หยางเงียบๆ อยู่บนฟ้า แล้วหันหลังจากไป แต่เดิมนางคิดว่าถ้าลู่หยางมีอะไรไม่เข้าใจ ที่เถาเหยาเย่ตอบไม่ได้ นางจะลงมาตอบ ถือว่าทำหน้าที่ผู้อาวุโสแล้ว ตอนนี้ดูแล้ว ช่างเถอะ มอบหน้าที่ตอบคำถามให้เสี่ยวหยุน ข้าไม่ก้าวก่ายหน้าที่ของคนอื่นแล้ว
“เสี่ยวหยุนบอกว่าพรสวรรค์ด้านวิชาของลู่หยางพอจะตั้งสำนักสร้างนิกายได้…” ผู้อาวุโสที่หกแสดงท่าทีสงสัย พรสวรรค์สูงจริง แต่พูดว่าตั้งสำนักสร้างนิกาย ศิษย์จะเรียนได้หรือ?
ลู่หยางหมกมุ่นกับการบำเพ็ญ ใช้คนต้นไม้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ เถาเหยาเย่สังเกตอยู่ข้างๆ มีความเข้าใจวิชาปลูกต้นไม้ลึกซึ้งขึ้นอีกระดับ แน่นอน เป็นวิชาปลูกต้นไม้แบบปกติ
ฟ้าเริ่มมืด ลู่หยางเกรงใจที่จะอยู่บนยอดเขาอู๋เฉิน จึงลาเถาเหยาเย่ ไปหอภารกิจแลกของบางอย่าง ไม่อาจใช้เมล็ดพันธุ์ของเถาเหยาเย
