่มกระดาษสีแดง
นางบิดข้อมือ ผ่อนมือเล็กน้อย ร่มกระดาษสีแดงหมุน กลีบดอกท้อร่วงหล่นฟุ้งกระจาย ราวกับหิมะ บดบังสายตาลู่หยาง แสงกระบี่พุ่งขึ้นฟ้า เสียงกวาดผ่านอากาศดังหวีด จะกวาดกลีบดอกท้อให้หมด
ด้านหลังลู่หยาง กลีบดอกท้อค่อยๆ รวมตัวเป็นเงาร่างหนึ่ง เถาเหยาเย่พับร่ม ฟันลงมา ลู่หยางราวกับคาดการณ์ท่าทางของเถาเหยาเย่ไว้แล้ว มือเดียวถือกระบี่ไว้ด้านหลัง รับการโจมตีนี้ไว้ ร่มกระดาษสีแดงไม่รู้ทำจากวัสดุอะไร ถึงกับสามารถปะทะกับกระบี่ชิงเฟิงได้โดยไม่เสียหายแม้แต่น้อย
แสงกระบี่วาบ เถาเหยาเย่ไม่คิดว่ากระบี่ของลู่หยางจะรวดเร็วถึงเพียงนี้
“ท่ากระบี่จุด!”
สายตาลู่หยางเข้มขึ้น ไม่ปรานี แทงไปที่อกของเถาเหยาเย่
เถาเหยาเย่หัวเราะเบาๆ ก้าวถอยหลัง ปลายร่มกับปลายกระบี่ปะทะกัน พยายามทำลายจังหวะกระบี่ของลู่หยาง แต่มือของลู่หยางมั่นคง ไม่สั่นแม้แต่น้อย ไล่ตามไม่หยุด แทงใส่เถาเหยาเย่
ในสายฝนกลีบดอกท้อ กระบี่ชิงเฟิงกับร่มกระดาษสีแดงปะทะกัน ทั้งสองคนวรยุทธ์คล่องแคล่ว วูบหนึ่งผ่านไป หายตัวไป ทั้งสองมีทั้งได้เปรียบเสียเปรียบ แต่ไม่มีใครหาจังหวะที่เหมาะสมโจมตีจุดตายได้
ทันใด ตาลู่หยางเป็นประกาย พบจุดบกพร่องของเถาเหยาเย่ กระบี่ชิงเฟิงลื่นไหลดั่งปลาว่ายน้ำ แหวกผ่านสายฝนกลีบดอกท้อ จ่อที่คอของเถาเหยาเย่
“ข้ายอมแพ้”
เถาเหยาเย่ยกมือยอมแพ้อย่างจนใจ
ลู่หยางเปลี่ยนท่า แทงไปยังที่ว่างเปล่า เถาเหยาเย่ตัวจริงมองปลายกระบี่เปล่ง
