นับแต่นั้นมา ฮ่องเต้ก็รู้ว่า การเป็นศัตรูกับสำนักเวิ่นเต๋าต่างหากที่จะทำให้ “คำสาปหนึ่งแสนปี” เป็นจริง
คนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดเหล่านั้น เพียงคิดว่าหยุนจือมีพรสวรรค์สูง แข็งแกร่งมาก
แต่ไม่มีใครเข้าใจแนวคิดเรื่องความ “แข็งแกร่ง” ของหยุนจือ
หากพวกเขารู้ว่าหยุนจือแข็งแกร่งแค่ไหน ก็จะรู้ว่าแผนสร้างความแตกแยกนี้โง่เขลาเพียงใด
“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเรากำลังจะไปที่ไหน?”
ลู่หยางเห็นศิษย์พี่ใหญ่บินมาถึงสำนักเวิ่นเต๋าแล้ว แต่ไม่ได้หยุดที่เขาประตูสวรรค์ ยังบินต่อไป
ลู่หยางไม่เคยมาที่นี่ เบื้องล่างมีภูเขาและบึงใหญ่ มีที่ราบแดงพันลี้ มีทะเลทรายดินเหลือง
“เขาคุมขัง”
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวไม่เคยได้ยินชื่อสถานที่นี้มาก่อน
ศิษย์พี่ใหญ่บินผ่านพื้นที่เหล่านี้ ลงจอดที่ภูเขาน่าขนลุกยอดหนึ่ง
ภูเขาถูกโซ่ยักษ์พันรอบ ปลายโซ่อีกด้านพันอยู่กับภูเขาทั้งสี่ทิศ
ขนสองคนลุกชัน รู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ดี
ลู่หยางเคยเรียนฮวงจุ้ยและค่ายกลมาบ้าง ฮวงจุ้ยให้ความสำคัญกับ “การไหลเวียน”
ทิศตะวันออก ใต้ ตะวันตก เหนือ ต้องมีอย่างน้อยหนึ่งทิศที่เชื่อมกับภายนอก นี่คือชีวิต
แต่เขาคุมขังนี้มีภูเขาล้อมทั้งสี่ด้าน ปิดกั้นชีวิตทั้งหมด
เมฆที่ติดกับเขาคุมขังเหมือนฝาปิด ปิดพื้นที่นี้อย่างแน่นหนา
เขาคุมขัง เป็นสถานที่คุมขังและสอบสวนนักโทษ
สามคนลงจอด หยุนจือเปิดประตูค่ายกล จับวิญญาณขั้นรวมร่างสองดวง เดินจากเชิงเขาเข้าไป เดินลงไปเรื่อยๆ
