คนมากมาย
ภายใต้กฎที่จำกัด เจ้าของร้านยาดูเหมือนจะพูดความจริง แต่จริงๆ แล้วปิดบังไว้มาก ทำร้ายผู้คนไปไม่น้อย
ลูกมือร้านยา อาจารย์โรงเรียน ตำรวจ เจ้าของร้านอาหารที่ขายซาลาเปาใส่เนื้อ…
คนเหล่านี้ถูกจับกุมหมด รอสอบสวนความจริงแล้วค่อยตัดสิน
ผู้ตรวจการแคว้นชิงเขียนฎีกาในที่เกิดเหตุ จะรายงานเรื่องของทั้งสามคนต่อราชสำนัก
แต่ถูกท่านเต๋าปู้ อวี่ขัดไว้ ให้ผู้ตรวจการแคว้นชิงปิดชื่อลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว แต่รางวัลที่ควรได้ก็ยังมีอยู่
ท่านเต๋าปู้ อวี่เชิญศิษย์รุ่นหลังที่เก่งทั้งสองไปกินอาหารที่ภัตตาคารหรูที่สุดในแคว้นชิง
“ฮ่าๆ ในที่สุดเรื่องก็จบแล้ว!”
“แม้แผนท่องเที่ยวของพวกเราจะมีอุบัติเหตุเล็กน้อย แต่ก็เป็นเรื่องเล็ก
พอพวกเรากินดื่มอิ่มหนา ข้าจะพาพวกเจ้าไปชมความเจริญทางใต้ของทวีป”
“คราวนี้ถือโอกาสที่ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้าไม่อยู่ พวกเราสามคนเที่ยวกันให้สนุก วางใจเถอะ หากมีเรื่องอะไร ข้ารับผิดชอบเอง!”
ท่านเต๋าปู้ อวี่หัวเราะร่า เรื่องที่เหลือให้ทางการจัดการ ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว
นานๆ ได้ออกมาที ย่อมต้องปล่อยใจให้สนุกสักหน่อย
“อ้อ? งั้นหรือ ที่แท้ตอนข้าอยู่พวกท่านก็ระมัดระวังตัวกันมากเลยสินะ?”
เสียงเย็นชาทำให้เสียงหัวเราะของท่านเต๋าปู้ อวี่หยุดกึก
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวเพิ่งสังเกตว่า ภัตตาคารที่ควรจะคึกคักกลับเงียบลง มีแค่โต๊ะของพวกเขาที่คุยกันเสียงดัง
ตอนนี้ทั้งสามคนเงียบแล้ว ทั้งภัตตาคารเงียบจนได
