์กลืนกินปีศาจ ทำให้ได้ข้อดีทั้งของมนุษย์และปีศาจ แข็งแกร่งมาก แต่วิธีบำเพ็ญนี้มีข้อเสียใหญ่คือไม่สามารถเป็นเซียนได้ ร่างที่ครึ่งคนครึ่งปีศาจแบบนี้ไม่มีทางรวมร่างเป็นเซียนได้ ต่อมาจึงไม่มีใครบำเพ็ญแบบนี้อีก”
“หรือว่าอีกฝ่ายก็เป็นคนยุคโบราณ?”
ลู่หยางสงสัย
“ไม่น่าใช่ คนยุคโบราณล้วนรู้ข้อบกพร่องของวิธีบำเพ็ญนี้ น่าจะเป็นคนรุ่นหลังที่ได้วิธีบำเพ็ญนี้มา รู้แต่ข้อดี ไม่รู้ข้อเสียมากกว่า คิดว่ายิ่งโบราณ ยิ่งสูญหาย ยิ่งดี คิดแบบนี้ก็ปกติ แต่ของโบราณไม่จำเป็นต้องเก่งกาจ การสูญหายย่อมมีเหตุผล อาจเป็นเพราะไม่มีใครบำเพ็ญได้ หรือไม่มีใครอยากบำเพ็ญ ต้องมองปัญหาอย่างเป็นกลาง”
เซียนอมตะยักไหล่ เรื่องแบบนี้พบบ่อยในยุคโบราณ อย่างเช่นเด็กหนุ่มหลงเข้าไปในโบราณสถาน ได้วิธีบำเพ็ญโบราณ คิดว่าต่อไปจะไร้คู่ต่อสู้ในใต้หล้า แต่ไม่รู้ว่าเพราะวิธีบำเพ็ญเก่าแก่เกินไป ทำให้วิธีบำเพ็ญไม่สมบูรณ์ พอถึงขั้นทารกแรกกำเนิดก็หมดทางไป
วิธีบำเพ็ญเปลี่ยนไปกี่รุ่น ตายไปกี่คน ถึงได้เส้นทางที่สมบูรณ์จากการฝึกระดมลมปราณถึงการเป็นเซียน เซียนอมตะเห็นมามาก พูดความรู้มากมายที่ไม่มีใครรู้ในปัจจุบัน
ผู้ใหญ่บ้านจ้องสองคนเขม็ง บำเพ็ญถึงขั้นรวมร่างได้ ผู้ใหญ่บ้านย่อมไม่โง่ เมื่อติดกับดักก็เข้าใจทันทีว่าสองคนวางแผนอย่างไร น่าเสียดายที่สายไปแล้ว
สุดท้ายกฎอมตะสู้กฎต้องตายไม่ได้ ร่างของผู้ใหญ่บ้านสลายไปหมด ผลลัพธ์นี้เป็นไปตามที่สองคนคาดไว้
