ตื่นหนึ่ง
ผลกระทบจากเสียงหมาเห่าก็จะหายไป”
“ถ้าเจอหมาดำ รีบตามข้ามาเร็ว ไม่งั้นพวกท่านจะกลายเป็นหมาดำในเร็วๆ นี้”
“มีบ่อน้ำอยู่หลังร้านยา ต้องตักน้ำเอง ดื่มน้ำบ่อที่ตักเองแล้วจะไม่กลายเป็นหมาดำ”
เมิ่งจิ่งโจวจะบอกว่าอยากพบเจ้าของ แต่ถูกลู่หยางห้ามไว้
เมิ่งจิ่งโจวเข้าใจความหมายของลู่หยาง ไม่จำเป็นต้องอธิบายกับลูกมือร้านยา
ลูกมือร้านยาเป็นคนแปลกหน้า พูดอะไรส่วนใหญ่คงเป็นเท็จ
สองคนนั่งนิ่งเฉย ไม่ว่าลูกมือร้านยาจะแสดงท่าทางร้อนรนหรือห่วงใยแค่ไหน พวกเขาก็ไม่พูดอะไร
ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม ลูกมือร้านยาเดินเข้าหลังร้าน เจ้าของร้านยาสวมเสื้อขาวจึงปรากฏตัว
“สองท่านพบปัญหาอะไรหรือ หรือมีคำถามอะไร?”
เจ้าของร้านยาเป็นชายชรา ใบหน้าเมตตา ทำให้คนเกิดความไว้วางใจ อยากเล่าปัญหาให้ฟัง
สองคนยังจำกฎได้ กฎบอกว่าห้ามพูดกับเจ้าของร้านยา
ลู่หยางส่งกระดาษให้เจ้าของร้านยา: พวกเราได้ยินเสียงหมาเห่า ควรจัดการอย่างไร?
“ต้องใช้หญ้าทงหมิงสองชั่ง ชุบน้ำลายแล้วขยี้ให้แตก ใช้เศษหญ้าอุดหู อุดไว้หนึ่งเค่อก็จะหายจากผลกระทบ”
ลู่หยางเขียนต่อ: ขอหญ้าทงหมิงสี่ชั่ง และถ้าพวกเราเจอหมาดำล่ะ?
“เจอหมาดานี่ลำบากแล้ว คนที่เจอหมาดาจะเห่าโดยไม่รู้ตัว พอเห่าออกมาก็จะกลายเป็นหมาดำ”
“มีวิธีแก้ คือใช้เข็มด้ายเย็บปากให้สนิท ไม่ให้มีช่องว่างแม้แต่น้อย เย็บไว้ครึ่งชั่วยาม
ระหว่างนั้นห้ามส่งเสียงใดๆ ก็จะไม่กลายเป็นหมาดำ”
ลู่หยางตั้งใจฟัง แล้
