มปราณเก้า
ลู่หยางเขียน: กลายเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมได้อย่างไร?
เจ้าของเขียน: ข้าบอกไม่ได้
ลู่หยางเขียน: ท่านต้องปฏิบัติตามกฎที่ต่างจากพวกเราหรือไม่? กฎมีอะไรบ้าง?
เจ้าของเขียน: ข้าต้องปฏิบัติตามกฎโรงเตี๊ยมของเมืองปู่อี้ บอกรายละเอียดกฎให้พวกเจ้าไม่ได้
ลู่หยางเขียนต่อ: อยากออกไปไหม?
มือขวาเจ้าของสั่น: อยาก
ลู่หยางหยิบแผ่นหยกประจำตัวออกมา: พวกเราสองคนเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า หลงเข้ามาที่นี่ ก็อยากออกไปเช่นกัน
รู้ว่าเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า เจ้าของยิ่งตื่นเต้น ใช้มือสั่นเขียน: พวกเจ้าต้องการอะไร?
ลู่หยางเขียน: ถอดเสื้อสีขาวของท่าน
เจ้าของโรงเตี๊ยมเห็นคำขอของลู่หยางก็อึ้งไป ไม่คิดว่าลู่หยางจะขอแบบนี้
ตามกฎที่เขาต้องปฏิบัติระบุว่าภายใต้กฎ ให้ทำตามคำขอของแขกให้มากที่สุด ยกเว้นสิ่งที่ผิดศีลธรรม
ไม่ได้ห้ามเรื่องถอดเสื้อผ้า เจ้าของโรงเตี๊ยมถอดเสื้อสีขาวส่งให้ลู่หยาง
ลู่หยางเก็บเสื้อไว้ดีๆ แล้วกลับห้องพร้อมเมิ่งจิ่งโจว
“โดนเคาะประตูมาสองวัน วันนี้ถึงตาพวกเราบ้าง!”
ลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวยิ้มเย็น
