สียงวุ่นวายจากด้านหนึ่งของถนน คนกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งหนี คนที่กำลังกินอาหารเห็นเหตุการณ์ก็ไม่สนใจกินต่อ วิ่งหนีไปเลย
“พวกเราวิ่งด้วย!”
ลู่หยางคว้าเปาจื่อแล้ววิ่ง สองคนวิ่งไปอีกฝั่งถนน หันกลับมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น กลุ่มคนสวมเสื้อดำเดินมา ราวสี่สิบห้าสิบคน ที่เอวเหน็บกระบี่
“คนนั้น หยุด!”
คนเสื้อดำเรียกคนที่กำลังหนี คนนั้นหันหลังโดยไม่รู้ตัว หัวหมุนสามร้อยหกสิบองศา ห้อยคอ คนเสื้อดำเห็นแล้วหัวเราะร่า นั่งที่หน้าร้านอาหาร เปิดตะกร้านึ่ง หยิบซาลาเปาใส่เนื้อกิน กินจนน้ำมันไหลเยิ้ม คนที่ตายแล้วยกหัวขึ้น หมุนกลับ กลับสู่ปกติ ราวกับลืมสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ค่อยๆ เดินออกจากที่เกิดเหตุ
“เป็นตำรวจจากที่ว่าการ กฎบอกว่าพวกเราห้ามกินซาลาเปาใส่เนื้อ แต่ตำรวจกินได้ แสดงว่าอีกฝ่ายต้องปฏิบัติตามกฎที่ต่างจากพวกเรา”
ลู่หยางวิเคราะห์เสียงเบา
“อาหารเช้ามีหลายอย่าง ตำรวจทุกคนเลือกกินซาลาเปาใส่เนื้อ แสดงว่าพวกเขากินได้แค่ซาลาเปาใส่เนื้อ อีกอย่าง กฎบอกว่าห้ามหันหลัง ดูเหมือนหันหลังจะทำให้หัวหมุน!”
สองคนสบตากัน ตัดสินใจจากไป พยายามอยู่ให้ห่างตำรวจที่สุด
“มนุษย์แรกเกิด ธรรมชาติดั้งเดิมดี ธรรมชาติใกล้เคียงกัน นิสัยห่างไกลกัน…”
ผ่านโรงเรียน มีเสียงอ่านหนังสือดังกังวาน เสียงผู้ใหญ่ ราวกับผู้ใหญ่กลุ่มหนึ่งกำลังท่องสามอักษร แต่ลู่หยางจำได้ว่ากฎเขียนไว้ว่าโรงเรียนร้างมาหลายปี เมืองไม่มีครูโรงเรียน ในโรงเรียนจะมีแค่เสียงหม
