ลู่หยางอยู่บนเขาไป๋เลี่ยนสามวัน ระหว่างนี้คุยกับหลี่หาวเหรินเรื่องวิธีหลอมเครื่องประดับกระบี่ให้ดีขึ้น
“ต้องทำให้เบาที่สุด ไม่งั้นบินไม่ขึ้น หรือบินช้าเกินไป”
“เจ้าว่าจะติดเก้าอี้ดีดตัวดีไหม ถ้าเกิดอันตราย จะได้ดีดตัวขึ้นหนี รอดตายทันที?”
“ติดกระบี่ไว้บนหัว? ไม่ได้ไม่ได้ นี่เป็นวิชากระบี่บินจริงๆ เคยเห็นผู้ฝึกกระบี่คนไหนเอากระบี่วางบนหัวบ้างล่ะ?”
ความพยายามย่อมได้ผล หลังพยายามสามวัน เครื่องประดับก็หลอมเสร็จ
“ตั้งชื่อดีไหม?”
หลี่หาวเหรินเสนอให้ลู่หยางตั้งชื่อ
“รูปร่างเหมือนรถม้า แต่บินบนฟ้าได้ เรียกว่ารถบินเป็นไง?”
ลู่หยางตั้งชื่อเรียบง่ายมาก
“ศิษย์พี่ลู่หยาง ลองดูไหม?”
เมื่อหลอมเสร็จ หลี่หาวเหรินรู้สึกภูมิใจ อยากเห็นลู่หยางบิน
ลู่หยางพยักหน้า รู้สึกตื่นเต้น เขานั่งในรถ สองมือจับพวงมาลัย แต่นิ่งไปครู่ใหญ่
“เป็นอะไร?”
หลี่หาวเหรินถาม
ลู่หยางเกาหัวแกรก
“ข้าเพิ่งนึกได้ว่า ยังไม่เคยเรียนวิชากระบี่บินเลย”
หลี่หาวเหริน: “…”
ข้าตื่นเต้นหลอมมาตั้งครึ่งวัน ที่แท้เจ้ายังบินไม่เป็น?
“ไม่ต้องรีบ ข้าเรียนเดี๋ยวนี้ก็ได้”
ลู่หยางไม่ตื่นตระหนก ให้เซียนอมตะสอนวิชากระบี่บิน
วิชากระบี่บินเป็นวิชาพื้นฐานที่ผู้ฝึกกระบี่ต้องเรียน แพร่หลายมาก เซียนอมตะย่อมรู้เทคนิคขั้นพื้นฐานนี้
พูดตามตรง เซียนอมตะไม่ค่อยอยากสอนลู่หยางวิชากระบี่บิน ถ้าเรียนผิดเพี้ยน ชื่อเสียงที่สร้างมาชั่วชีวิตคงกลับคืนสู่ผงธุลี
“ที่เรียก
