ตะลู่หยางที ลู่หยางก็ถูกฟองอากาศขนาดใหญ่ห่อหุ้ม ผู้อาวุโสใหญ่ไพล่มือไว้หลังบินออกจากสุสาน ลู่หยางในฟองอากาศตามหลัง ผู้อาวุโสใหญ่เร็วดั่งสายฟ้า พริบตาเดียวก็ออกจากหน้าผา ลู่หยางถึงรู้ว่าทำไมต้องห่อเขาด้วยฟองอากาศ ร่างกายเขาทนความเร็วของผู้อาวุโสใหญ่ไม่ไหว
ออกจากหน้าผา เบื้องหน้าเป็นทุ่งหญ้าไร้ขอบเขต หญ้าเขียวขจี บนทุ่งหญ้ามีแกะกินหญ้าอ่อนและปีศาจป่าเถื่อนนานาชนิด คลื่นพลังอันน่าสะพรึงที่ปีศาจแผ่ออกมาทำให้ลู่หยางใจสั่น คงเป็นที่ที่ศิษย์พี่ใหญ่พูดตอนเข้าสำนัก “ยังมีที่อันตรายหลายแห่ง วรยุทธ์ไม่พอก็สิ้นชีพดับวิถี” ด้วยวรยุทธ์ของเขา ไม่มีทางตกหน้าผาอย่างปลอดภัย…ทำไมประโยคนี้ฟังแปลกๆ?
ผู้อาวุโสใหญ่พาลู่หยางบิน เนื่องจากบินเร็วเกินไป มองไม่เห็นวิวด้านล่างชัด จึงไม่มีปัญหาเรื่องกลัวความสูง ระหว่างบิน ลู่หยางรู้สึกตื่นเต้น ด้วยความเร็วบินของผู้อาวุโสใหญ่ บินมานานขนาดนี้ยังไม่ถึงเขาประตูสวรรค์ เขาถูกส่งไปไกลขนาดไหนกัน? ตอนที่ลู่หยางกำลังคิดฟุ้งซ่าน ผู้อาวุโสใหญ่หยุด ลู่หยางพบว่าพวกเขามาถึงเขาประตูสวรรค์แล้ว
ผู้อาวุโสใหญ่ปล่อยลู่หยางลง แล้วจากไปทันที ตอนผู้อาวุโสใหญ่นอนในโลงศพ เจอปัญหาการบำเพ็ญยาก อยากถามความเห็นน้องๆ ท่านไปที่สวนสมุนไพร ผู้อาวุโสที่สองไม่อยู่ ท่านไปที่เขาฝึกร่าง ผู้อาวุโสที่สามไม่อยู่ ท่านไปที่เขาบัณฑิต ผู้อาวุโสที่สี่ก็ไม่อยู่
“คนไปไหนกันหมด?”
ผู้อาวุโสใหญ่งุนงงมาก ท่านจำได
