“อะไรกันนี่?”
เซียนอมตะงุนงง นางไม่รู้จักกฎหมายอาญา ยุคโบราณอาศัยสายเลือดตระกูลเป็นศูนย์กลาง รวมตัวกันเป็นเผ่า การลงโทษคนในตระกูลใช้ “กฎครอบครัว” “กฎเผ่า” หรือไม่ก็รวมตัวกันเป็นสำนัก ลงโทษศิษย์ในสำนักด้วย “กฎสำนัก” ตอนนั้นยังไม่มีแนวคิดเรื่องประเทศ จึงไม่มีกฎหมายให้พูดถึง
แต่เซียนอมตะไม่ใช่คนเคร่งครัด ดูจากเนื้อหากฎระเบียบ นางพอเดาได้ว่ากฎหมายอาญามีไว้ทำอะไร เข้าใจเหตุผลหมดแล้ว แต่ทำไมหน้าแรกของประสบการณ์การขุดสุสานถึงเขียนเรื่องกฎหมายอาญา?
ลู่หยางไอสองที แสดงว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม
“ท่านอย่าแปลกใจไป หนังสือยุคนี้เขียนแบบนี้ทั้งนั้น อย่างที่ว่า รู้โทษก่อนทำผิด จะได้ประมาณการณ์ได้”
เซียนอมตะมองลู่หยางอย่างสงสัย แต่ก็เออออตาม
หน้าที่สองเป็นสารบัญ เนื้อหาจริงจังมาก ดูจากสารบัญ หนังสือเล่มนี้แนะนำประเภทของผีดิบ ขนาดของโลงศพ ขนาดของห้องสุสาน กลไกที่พบบ่อย และอื่นๆ ซ้งจงเถียนสมกับเป็นโจรขุดสุสานที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ เขียนแต่ของจริง พอดีกับที่ลู่หยางต้องการ
“ดูทหารดินเผาสองแถวนี้ก่อน…เจอแล้ว ทหารดินเผา รูปปั้นทหารขนาดเท่าตัวจริงที่ทำจากดินและไม้ มักจะวางเป็นแถวในสุสาน เป็นของฝังร่วม ข้อควรระวัง หากพบทหารดินเผาที่ทางเข้าสุสาน ให้รีบหนีทันที ทหารดินเผาอาจเคลื่อนไหวได้!”
ลู่หยางเงยหน้าดูทหารดินเผาร่างใหญ่อย่างแข็งทื่อ ทหารดินเผาตาเรืองแสงเขียว ยื่นมือใหญ่คว้าลู่หยาง
“รู้แล้วว่าไม่มีอะไรดี!
