กๆ ออกจากแผ่นหยกประจำตัว ปักลงบนพื้น:
“ศิษย์พี่ใหญ่คุ้มครอง ศิษย์พี่ใหญ่คุ้มครอง”
ไม้เล็กๆ ล้มไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ลู่หยางเป็นคนระมัดระวัง ชาติก่อนทำโจทย์คณิตศาสตร์ก็ชอบตรวจคำตอบ คราวนี้อยู่ในสุสานอันตราย ยิ่งต้องระวังให้มาก เขาปักไม้ตั้งขึ้นอีกครั้ง ท่อง “ศิษย์พี่ใหญ่คุ้มครอง” ไม้ล้มไปทางตะวันออกเฉียงเหนืออีกครั้ง แน่ใจแล้ว ทางออกอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ คำตอบที่ตรวจสอบแล้วไม่มีทางผิด
“นี่คือห้องสุสานหรือ?”
ลู่หยางตามทิศทางที่ไม้ชี้ พบห้องสุสานห้องหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นห้องหลักหรือห้องรอง
“ดูว่าในหนังสือเขียนไว้ยังไง…ความแตกต่างหลักระหว่างห้องหลักกับห้องรองต้องพิจารณาจากฮวงจุ้ยท้องถิ่น ต้องใช้จานแปดทิศและกระดองเต่าทำนาย วิธีมีดังนี้…”
ลู่หยางอ่านจนตาลาย วิธีที่เขียนไว้ใช้ไม่ได้เลย
“นี่คือห้องหลัก” เซียนอมตะพูดอย่างมั่นใจ
“ท่านรู้ได้อย่างไร?”
ลู่หยางแปลกใจ ไม่คิดว่าเซียนอมตะจะมีประโยชน์เสียที
“เมื่อกี้ที่ประตูห้องเขียนว่า ‘ห้องหลัก’”
ลู่หยางยื่นหัวออกไปนอกประตู เห็นตัวอักษร “ห้องหลัก” เขียนไว้อย่างใจดีจริงๆ นี่เขียนให้ผีดิบอ่านหรืออย่างไร?
“ดูสิ ในห้องมีของฝังร่วมมากมาย ล้วนเป็นของล้ำค่า!” เซียนอมตะร้อง
ลู่หยางก้มมอง เป็นจริงอย่างนั้น สมบัติเรียงรายเต็มไปหมด ดูเหมือนเจ้าของสุสานจะรำรวยมากตอนมีชีวิต เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเลือกสร้างสุสานที่นี่
“หืม? หนังสือส่องแสง?”
ลู่หยางมองหนัง
