น่าอาย จึงหันไปบอก: “พวกท่านถอยไป ข้ามีวิชาลับไม่สะดวกแสดงต่อหน้าผู้อื่น”
ทุกคนเชื่อฟังถอยไปลึกในถ้ำ ตรงนั้นมองไม่เห็นปากถ้ำ เห็นทุกคนถอยไป ลุงปาสูดลมลึก สะบัดเมล็ดพืชจากแขนเสื้อ พร้อมท่องคาถา เมล็ดพืชกลายเป็นเถาวัลย์ใหญ่ โจมตีปากถ้ำ เถาวัลย์เรืองแสง สายฟ้าระเบิด สั่นสะเทือนฟ้าดิน
นี่คือเถาวัลย์สายฟ้ามม่วง ว่ากันว่าเกิดจากการอาบภัยพิบัติสายฟ้า เกิดมาพร้อมตราสวรรค์ มีพลังเทียบเท่าภัยพิบัติ หลังการโจมตีรุนแรง ปากถ้ำไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผนึกไม่ขยับแม้แต่น้อย
“หืม?” ลุงปาเห็นร่างงามในควันหนา ขมวดคิ้ว ควันจางลง เผยร่างหยุนจือ
ลุงปาประสบการณ์มากมาย เข้าใจสถานการณ์ทันที ตรงหน้าต้องเป็นมารในใจตน อย่างที่จิ่วบอก จะทำลายผนึกต้องก้าวข้ามตัวเอง แล้วจะก้าวข้ามตัวเองได้อย่างไร แน่นอนต้องเอาชนะมารในใจ
“ข้าคิดว่าตนปล่อยวางได้แล้ว เห็นว่าคนรุ่นหลังเก่งกว่ารุ่นก่อนเป็นเรื่องดี ไม่คิดว่าข้ายังปล่อยไม่ลง!” ลุงปาฮึกเหิม คิดแล้วลุงปาไม่ลังเล ใช้พลังทั้งหมดโจมตีหยุนจือ
หยุนจือตั้งใจมาดูว่าผู้อาวุโสทำอะไร คิดว่าจะปล่อยออกไปดีไหม ใครจะคิดว่าเพิ่งถึงปากถ้ำ ก็เจอลุงปาโจมตีรุนแรง
หยุนจือจำใจตอบโต้ ยื่นมือขาวงาม กำไลที่ข้อมือส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ตบฝ่ามือ ส่งลุงปาลอยไป
ลุงปาลอยไปไกล ผู้อาวุโสสามและคนอื่นๆ รับไว้
“พี่รอง ท่านเป็นอะไรไป?”
ลุงปาไอสองที สายตาหวาดกลัว มือสั่นชี้ปากถ้ำ: “ระวัง จิ่วไม่ได้โกหก ศิษย์หลานห
