‘ในร่างข้าผู้นี้มีพลังมหาศาล อย่าบังคับให้ข้าผู้นี้ปลดผนึก’ อะไรทำนองนี้”
“ข้านึกว่าใครเริ่มก่อน…อ๋อใช่ เซียนอิงเทียน!”
“ตอนนั้นเห็นพวกเขาพูดน่าสนใจ ก็เลยจดคำพูดไว้หมด รวมเป็นเล่มเล็กๆ ชื่อ ‘วจนะเซียน’ ไม่รู้ตอนนี้หนังสือหายไปไหนแล้ว”
ลู่หยาง: “…” เขาคิดว่าเจอสาเหตุที่เซียนอมตะถูกแทงข้างหลังแล้ว
“ข้าจะแสดงความสามารถเซียนให้เจ้าดู ไม่ให้เจ้าคิดว่าข้าได้ตำแหน่งมาแบบไม่มีฝีมือ” เซียนอมตะคิดว่าต้องแสดงพลังจริงบ้าง ให้ลู่หยางนับถือตน
“มานี่ ให้ข้าควบคุมร่างเจ้า จะให้เจ้าได้สัมผัสการต่อสู้ข้ามขั้น”
นี่คือพื้นที่สำนักเวิ่นเต๋า ลู่หยางไม่กังวลว่าเซียนอมตะจะแย่งร่าง จึงยอมให้ควบคุม
ตอนนี้เวทีว่าง เซียนอมตะควบคุมร่างลู่หยางขึ้นเวที ประสานมือ: “ท่านผู้เฒ่าทั้งหลาย วีรบุรุษทุกท่าน วันนี้ข้ามีความรู้แจ้งในการบำเพ็ญ มีศิษย์พี่ศิษย์น้องขั้นแก่นทองคำต้นท่านใดจะขึ้นมาแลกเปลี่ยนบ้าง?”
เซียนอมตะอธิบายลู่หยาง: “ยอดฝีมือยุคโบราณก็เหมือนปัจจุบัน ท้าทายผู้คน ใช้กำปั้นสร้างชื่อ วางรากฐานหนทางไร้พ่าย วันนี้ข้าจะสาธิตให้เจ้าดู เรียนให้ดี!”
“ข้าเอง!” ศิษย์พี่หัวโล้นกระโดดขึ้นเวที ทั่วร่างแผ่รัศมีบุญกุศลทอง
เซียนอมตะสูดหายใจเฮือก แก่นทองคำชั้นเลิศ บุญกุศลห่อหุ้ม พระอรหันต์สิงสถิต ร่างทองบริสุทธิ์ชำนาญ นางจะเอาหัวไปสู้?
“ขอ…ขอเปลี่ยนคน”
ศิษย์พี่หัวโล้นไม่โกรธ หัวเราะฮ่าๆ กระโดดลง ศิษย์พี่ผู้บำเพ็ญแบบขงจื๊อกระโ
