ตัวอักษร “ยาช่วยย่อย”
“นี่เป็นยาขึ้นชื่อของเขาตานติ่ง ช่วยให้เจ้าย่อยและดูดซึมอาหารได้ดีขึ้น พลังวิเศษในเนื้อวัวคุ่ยย่างเกินขีดจำกัดที่เจ้ารับได้ เจ้าต้องกินช้าๆ ใช้ยาช่วย ค่อยๆ ดูดซึม”
ความจริงพิสูจน์ว่า เขาตานติ่งที่ก่อตั้งมาตั้งแต่สำนักเวิ่นเต๋าเริ่มก่อตั้ง ยืนหยัดมาจนถึงปัจจุบัน ยาที่หลอมบางครั้งก็ได้ผลดีจริงๆ
ลู่หยางกินชิ้นเล็กๆ เคี้ยวเบาๆ สองสามที เนื้อวัวคุ่ยราวกับเจลไหลลงกระเพาะ พลังวิเศษอันเต็มเปี่ยมพลุ่งขึ้นในท้อง พุ่งขึ้นกระหม่อม ความเหนื่อยล้าจากการย่างวัวคุ่ยหายไปหมด ทั้งตัวโปร่งโล่ง ลู่หยางเป็นประกาย รีบกินยาทันที นั่งสมาธิบำเพ็ญ รับรู้คลื่นพลังวิเศษที่ซัดซ้อนในร่าง
สัตว์วิเศษที่สมควรให้หยุนจือลงมือสังหาร วรยุทธ์ย่อมสูงลิ่วเป็นธรรมดา หยุนจือกินย่างอย่างสง่างาม เคี้ยวช้าๆ ชื่นชมรสชาติ ตอนนี้แทบไม่มีอะไรที่จะเพิ่มวรยุทธ์ของนางได้แล้ว
ผู้อาวุโสทั้งเจ็ดมารวมตัวกันที่ป่าซงบนเขาประตูสวรรค์ นอกจากผู้อาวุโสใหญ่และหยุนจือ ผู้บริหารระดับสูงของสำนักเวิ่นเต๋ามาครบ แม้แต่เจ้าสำนักที่ปรากฏตัวไม่แน่นอนก็มา
“เจ้าว่าเหลาจิ่วคนดีๆ ทำไมถึงมีเรื่องขึ้นมาได้”
“ชีวิตไม่แน่นอน ใครจะรู้เรื่องอนาคตได้?”
ผู้อาวุโสทั้งเจ็ดพูดคุยกันจ้อกแจ้ก ท่านเต๋าปู้อวี่ที่กำลังนั่งสมาธิโกรธจนอยากชักกระบี่ประลอง
“ห้ามโกรธ ห้ามโกรธ ข้าต้องนั่งสมาธิสามวัน ช่วงนี้ห้ามออกจากสภาวะสมาธิ”
ท่านเต๋าปู้อวี่เตือนตัวเองซ้
