าด้วย จะได้ทบทวนสิ่งที่เรียนวันนี้”
พูดจบ หยุนจือก็หมุนตัวกลับถ้ำไปนั่งสมาธิ รอกินอาหารที่ลู่หยางทำ
“ไม่ใช่…เดี๋ยวก่อน ข้าไม่ได้หมายความว่า…”
ลู่หยางรู้สึกว่าศิษย์พี่ใหญ่เข้าใจความตั้งใจของเขาผิด แต่ตอนนี้ศิษย์พี่ใหญ่เดินไปไกลแล้ว เหลือแต่หุ่นกลอยู่เป็นเพื่อนลู่หยาง
ลู่หยางถอนหายใจ เรียกหุ่นกลไปครัวด้วยกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หยางมาครัวที่เขาประตูสวรรค์ ที่ผ่านมาหุ่นกลทำอาหารทั้งหมด ลู่หยางไม่เคยทำเลย ฝึกวรยุทธ์ทุกวันจนเหนื่อยใจ จะมีแรงทำอาหารได้อย่างไร?
สมกับเป็นครัวส่วนตัวของศิษย์พี่ใหญ่ ใหญ่กว่าโรงยิมชาติก่อนเสียอีก วัตถุดิบนานาชนิดจัดเรียงเป็นระเบียบ ซากสัตว์วิเศษสูงหลายเมตรมีให้เห็นทั่วไป สัตว์วิเศษดูน่าเกรงขาม คงแข็งแกร่งมากตอนมีชีวิต
น่าเสียดายที่สัตว์วิเศษพวกนี้ตาไม่ดี อาละวาดในดินแดนกลาง เจอศิษย์พี่ใหญ่เข้า โดนฆ่าด้วยหมัดเดียว พวกมันยังตั้งตัวไม่ทันรู้ว่าตายแล้ว
ลู่หยางมีพื้นฐานการทำอาหารบ้าง แต่จำกัดแค่วัตถุดิบทั่วไป วัตถุดิบตรงหน้าเขาไม่รู้จักสักอย่าง
“ควรทำอะไรดี? ศิษย์พี่ใหญ่ชอบกินอะไร ดูเหมือนทุกครั้งที่กินข้าว นางกินทุกอย่างนิดหน่อย ไม่เห็นมีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษ?”
“นายท่านชอบกินย่างที่สุด”
เสียงพูดกะทันหันทำให้ลู่หยางสะดุ้ง ลู่หยางหันไปมอง กลับเป็นหุ่นกลที่พูด
หุ่นกลทำจากไม้ คล้ายรูปร่างผู้หญิง แต่ไม่ได้แกะสลักใบหน้า หุ่นกลอยู่กับลู่หยางตั้งแต่วันแรกที่บำเพ็ญ ลู่หยาง
