เมื่อลู่หยางกลับมาถึงเขาประตูสวรรค์ ก็ยังไม่เห็นศิษย์พี่ใหญ่ มีแต่หุ่นกลคอยเฝ้าบ้าน
“การประชุมครั้งนี้นานจังเลย? คงเกี่ยวกับการจัดสรรหินวิเศษสินะ?”
ในความทรงจำของลู่หยาง มีแต่เรื่องแบบนี้เท่านั้นที่จะประชุมนาน ผู้อาวุโสมักมีความคิดแปลกๆ มากมาย แต่ติดขัดที่หินวิเศษไม่พอ ไม่อาจทำตามได้ พอเจอโอกาสที่จะได้หินวิเศษ ก็ต้องแย่งชิงกันสุดชีวิต
ขณะที่ลู่หยางกำลังคิด ก็เห็นลำแสงแปดสายพุ่งออกมาจากตำหนักประชุม ผู้อาวุโสทั้งแปดออกจากตำหนัก ศิษย์พี่ใหญ่เดินออกมาอย่างสบายๆ ดูเหมือนการประชุมเลิกแล้ว
“กลับมาแล้วหรือ?”
“เพิ่งกลับมา”
หยุนจือใช้จิตวิญญาณกวาดลู่หยางหนึ่งครั้ง ยืนยันว่าหวงโต้วโต้วยังหลับอยู่ในห้วงจิต:
“เกี่ยวกับเซียนอมตะน้อยยังมีข้อสงสัยอีกมาก ข้อสงสัยเหล่านี้แม้แต่นางเองก็คงไม่รู้คำตอบ ข้าจะออกไปเยี่ยมเพื่อน ดูว่าจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง เจ้าอยู่ฝึกบำเพ็ญที่เขาประตูสวรรค์ให้ดี พยายามเข้าสู่ขั้นสร้างฐานช่วงกลางโดยเร็ว”
“ขอรับ”
หยุนจือไม่พูดอะไรอีก บินขึ้นสู่ฟากฟ้า ร่างเลือนหายไป ไม่รู้ไปทางไหน
หลังหยุนจือจากไป ลู่หยางมองหุ่นกลที่เคยฝึกด้วยกันมา รู้สึกอยากลอง ประมือกับหุ่นกล แต่ไม่นานก็ถูกตีจนพ่ายยับ
แพ้แม้แต่หุ่นกล ลู่หยางรู้สึกพ่ายแพ้เป็นสองเท่า จึงนั่งสมาธิฝึกบำเพ็ญอย่างว่าง่าย
ศิษย์พี่ใหญ่วิ่งวุ่นเพื่อเรื่องของตน เขาก็ไม่อาจขี้เกียจได้
“ศิษย์ ศิษย์กลับมาแล้วหรือ?”
เสียงราวกับผีสิงดังมาถึงห
