งคนไปมณฑลเหยียนเจียง ตามหาคนในรายชื่อให้ครบ พยายามกำจัดพวกเขาให้หมดในคราวเดียว อย่าให้มีใครรอดไปได้”
“ขอรับ!”
สองคนดีใจ พวกเขากำลังกลุ้มว่าจะทำภารกิจไหนดี ศิษย์พี่ไต้ก็จัดการให้แล้ว
“พวกเจ้าเตรียมตัวแล้วก็ไปได้”
“ขอรับ!”
“เดี๋ยวก่อน ยังมีอีกเรื่อง”
ก่อนไปสองคนถูกไต้ปู้ฟานเรียกไว้
“ตอนแฝงตัวในมณฑลเหยียนเจียง อย่าเปิดร้านย่าง”
“อ๊ะ? โอ้”
“เจ้าอยากซื้ออะไร?”
“ข้าอยากได้อาวุธที่เหมาะกับผู้บำเพ็ญแบบขงจื๊อสักอย่าง ไม่อาจใช้พี่เมิ่งเป็นอาวุธทุกครั้งที่ต่อสู้”
เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่าโดนดูหมิ่น
“เจ้าดูพัดเล่มนี้เป็นไง? บนหน้าพัดมีบทกวี ใช้พัดเบาๆ ก็สร้างคมวายุได้ ในร่องพัดยังมีเข็มทำลายวิญญาณ ขณะสร้างคมวายุก็แอบยิงเข็มออกไปได้”
ลู่หยางเห็นอาวุธที่น่าสนใจชิ้นหนึ่ง
“รู้สึกว่าสุภาพเกินไป มีอะไรที่ดูทรงพลังกว่านี้ไหม?”
“งั้นค้อนเหล็กอู่ซานี่ไง ทำจากเหล็กอู่ซา หนักสองพันชั่ง มีค่ายกลเพิ่มน้ำหนักฝังอยู่ ขณะฟาดลงจะเพิ่มน้ำหนัก ตอนยกขึ้นน้ำหนักจะหายไป ใช้แรงฟาดเต็มที่ สามารถทำลายเนินเขาได้ ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานไม่มีใครกล้ารับการโจมตีตรงๆ เจ็ดร้อยแปดสิบคะแนน”
หม่านกู่รู้สึกสนใจ คิดว่านี่เข้ากับสไตล์การต่อสู้ของตน แต่เขาก็ยังปฏิเสธ
“ยังไม่ใช่ ข้าต้องการอาวุธที่ผู้บำเพ็ญแบบขงจื๊อใช้”
ลู่หยางไม่ย่อท้อ เลื่อนรายการแลกเปลี่ยนลงไปจนสุด พบของดีชิ้นหนึ่ง
“ยันต์ทำให้หลับ มีเนื้อหาการท่องจำ ‘คำสอนปราชญ์’ ทั้งหม
