ถังหยวนเซิง ชาย อายุ 102 ปี มีวรยุทธ์ขั้นทารกแรกกำเนิด ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการลัทธิอมตะ
เขาได้รับข่าวจากหัวหน้าสาขาชูให้รีบมา จึงตัดสินใจเร่งกำหนดการ
โดยไปถึงมณฑลชิงหวยที่มีเพียงภูเขาลูกเดียวคั่นกับมณฑลเหยียนเจียงก่อน
“ข้ามภูเขาลูกนี้ก็ถึงที่ที่น้องชูบอกแล้ว”
“อืม?” จู่ๆ ถังหยวนเซิงก็รู้สึกถึงคลื่นพลังประหลาด “นี่มันพลังอะไรกัน?”
เขาตามความรู้สึกมาถึงคอกม้าของสถานีม้า
ในคอกม้ามีม้าแก่ตัวหนึ่งที่มีเกล็ดมังกรบนหน้าผาก กำลังเอียงอิงกับม้าตัวเมียสีน้ำตาล ดูความสัมพันธ์สนิทสนมกันมาก
คนรับใช้ในสถานีม้าประคองหญ้าอาหารคัดพิเศษมาใส่ในรางอาหาร
ม้าแก่มองอย่างดูแคลนแวบหนึ่ง ไม่มีทีท่าจะกินเลย
คนรับใช้เห็นม้าแก่เป็นเช่นนั้น จึงพึมพำเบาๆ:“หลังจากม้าขาวตัวเล็กจากไป ก็รีบสนิทกับม้าตัวใหม่เร็วจังนะ?”
ม้าแก่ราวกับเข้าใจคำพูดคน จ้องคนรับใช้ตาขวาง
คนรับใช้ไม่กล้ายั่วโมโหสัตว์ประหลาดตัวนี้ รีบวิ่งหนีไป
อาหารชั้นดีที่เจ้าของม้าแก่ฝากไว้ที่นี่หมดไปนานแล้ว หลังจากอาหารชั้นดีหมด ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเจ้าของม้าแก่
เจ้าของสถานีม้าเดาว่าอีกฝ่ายอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น หรือไม่ก็ตายไปแล้ว เพราะเจ้าของม้าแก่ไปที่เขาซงซาน
หลังจากอาหารชั้นดีหมด เจ้าของสถานีม้าให้คนรับใช้ไปให้อาหารอื่น
หากเจ้าของไม่มาเสียที ก็จะเอาม้าแก่ตัวนี้มาชดใช้ค่าอาหาร
ผลปรากฏว่าม้าแก่ดูแคลนอาหารของสถานีม้า ไม่ยอมกินแม้แต่คำเดียว เป็นเช่
