สิ้นลมแล้ว
“…นี่คือเรื่องน่ายินดีที่น้องชูพูดถึงหรือ?”
จะยินดีหรือไม่ก็พูดยาก แต่ถังหยวนเซิงแน่ใจว่าตกใจแน่
ก่อนมา ระดับสูงของลัทธิอมตะให้เขาจับตาดูลู่หยาง เมิ่งจิ่งโจว และหม่ำนกู่สามคน ยังให้ภาพวาดมาด้วย
ตอนนี้อยากไม่สนใจก็ต้องสนใจแล้ว
“เจ้าเป็นใคร!” ลู่หยางชูกระบี่มองถังหยวนเซิงอย่างระแวง
ถังหยวนเซิงมองลู่หยางด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะ:“ลู่หยาง เจ้ากล้าชี้กระบี่ใส่ข้าหรือ? ข้าคือถังหยวนเซิง ผู้ตรวจการลัทธิอมตะ”
ลู่หยางรู้ตัวตนของถังหยวนเซิงแล้ว จึงทำสัญญาณมือลับหลัง บอกให้หลันถิงรีบจากไป
เพราะตัวตนของนางคงอธิบายให้ถังหยวนเซิงฟังลำบาก
“ที่แท้ก็เป็นท่านผู้ตรวจการถัง”
ลู่หยางสุภาพขึ้นหลายส่วน แต่ก็ยังมองถังหยวนเซิงอย่างระแวง ชัดเจนว่ายังไม่เชื่อใจในตัวตนของอีกฝ่าย
ถังหยวนเซิงไม่สนใจจะอธิบายกับลู่หยาง ถามว่า:“เหตุใดจึงต้องฆ่าหลี่โซ่วอี้?”
หลี่โซ่วอี้ ผู้ว่ำการมณฑลเหยียนเจียง ชื่อจริงของหัวหน้าสาขาชู ถังหยวนเซิงชอบเรียกเขาว่าน้องชู
ลู่หยางตอบเสียงทุ้ม:“เพราะเขาเกือบเปิดเผยตัวตนสาวกลัทธิอมตะ!”
“โอ้?” ถังหยวนเซิงมองลู่หยางอย่างสนใจ ดูซิว่าอีกฝ่ายจะให้คำอธิบายเช่นไร
ทันใดนั้น เสียงวุ่นวายดังมาจากเชิงเขา
เป็นฟางเจิ้งนำกำลังใหญ่มาตรวจสอบสภาพเรือบินที่ตกลงมา ในกองกำลังยังมีแพทย์มาช่วยกู้ภัยด้วย
“ไปก่อน!”
ถังหยวนเซิงยังบาดเจ็บหนัก ไม่อยากเผชิญหน้ากับทางราชการ สะบัดแขนเสื้อ พาลู่หยางสามคนหลบหนีไปไก
