พิถัน วัตถุวิเศษที่ช่างฝีมือทุ่มเทสร้าง วัตถุดิบสวรรค์ที่ขุดมาจากที่อันตรายโดยไม่กลัวภัย ยันต์และค่ายกลที่พัฒนาจากง่ายไปยาก…
หม่านกู่เห็นราคาที่ติดไว้ รู้สึกว่าตนเป็นคนจนที่ซื้ออะไรไม่ได้เลย
หม่านกู่พบว่าเมิ่งจิ่งโจวกับหลันถิงเดินชมสมาคมผ่านๆ อย่างสบายใจ ไม่กังวลเรื่องราคา อันนี้พอเข้าใจได้
แต่เขากลับพบว่าพี่ลู่ที่มีฐานะใกล้เคียงกับตน ก็ทำท่าไม่สนใจราคาเช่นกัน รู้สึกแปลกใจมาก
หม่านกู่กระซิบถาม “พี่ลู่ ของที่นี่แพงมาก ข้าซื้อไม่ไหว”
แน่นอนว่าหม่านกู่ไม่ได้หมายความว่าซื้อไม่ไหวทั้งหมด เขาหมายถึงของที่ดูเก่งๆ เหมาะกับขั้นสร้างฐานที่เขาซื้อไม่ไหว
ลู่หยางมองหม่านกู่อย่างแปลกใจ “ซื้อ? ทำไมต้องซื้อของที่นี่ด้วย? เจ้าดูยาและวัตถุวิเศษพวกนี้สิ ดูหรูหราแพงๆ แต่จริงๆ แล้วเป็นแค่ของโชว์ พูดถึงประโยชน์ใช้สอยจะไปสู้ของที่สำนักผลิตได้อย่างไร?”
หม่านกู่พยักหน้า นั่นเป็นความจริง ปาท่องโก๋ของสำนักถูกแถมทนทานเคี้ยวได้นาน ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ปาท่องโก๋ที่พี่ลู่ให้พี่เมิ่งยังเหลืออีกครึ่งที่ยังไม่ได้กิน
“อีกอย่าง ไม่มีเงินก็หาเงินสิ ด้วยฐานะของพวกเรา แค่ขายของนิดหน่อยก็ได้เงินแล้ว ดูนะ ข้าจะสาธิตให้ดูหนึ่งอย่าง”
พูดจบ ลู่หยางก็หาผู้ดูแลที่ยืนอยู่ข้างๆ “ขอถามหน่อย ที่นี่รับวิชาหรือไม่?”
ผู้ดูแลตอบอย่างสุภาพ “สวัสดี รับขอรับ แต่พวกเรารับแต่ของที่สมาคมไม่มี วิชาทั่วไปที่นี่มีครบแล้ว ท่านต้องการขายวิชาหรือ?
