“ชื่อ?”
“อี้จ้างหง”
“ซื่อสัตย์หน่อย บอกชื่อจริงมา!”
“จางเสี่ยวหง”
ในห้องสอบสวน แสงตะเกียงน้ำมันสลัวไหววูบวาบ ทำให้บรรยากาศดูเย็นเยียบมืดมน ฝางชิงยุนกอดอกยืนหัวเราะเยาะผู้ต้องสงสัยที่เพิ่งจับมาได้ หัวหน้าเว่ยจ้องตาอี้จ้างหงพลางถามคำถามทีละข้อ ขณะที่ลูกน้องตำรวจนั่งที่โต๊ะอีกด้านเขียนบันทึกอย่างขะมักเขม้น
“เพศ?”
“ชาย”
“พลัง?”
“ขั้นสร้างฐานปลายระยะสมบูรณ์สูงสุด”
หัวหน้าเว่ยแค่นเสียง “จดไว้แค่ขั้นสร้างฐานปลาย ที่เหลือไม่ต้อง จางเสี่ยวหง ตอนนี้จะบอกเจ้า ถ้าเจ้าคิดว่าการที่พวกเราพิจารณาคดีนี้จะมีผลต่อความยุติธรรม เจ้าสามารถขอเปลี่ยนตัวผู้พิจารณาได้ นั่นคือให้คนอื่นมาจัดการแทน เจ้าจะขอเปลี่ยนหรือไม่?”
“ข้าขอ…”
หัวหน้าเว่ยออกเสียง “อืม” ยาวๆ ปลายเสียงสูงขึ้น
จางเสี่ยวหงรีบพูด “ไม่ๆๆ ข้าไม่ขอเปลี่ยน”
“เล่ามาสิ เข้ามาที่นี่เพราะเรื่องอะไร”
“กินเนื้อย่างแล้วไม่จ่ายเงิน?”
ฝางชิงยุนพูดอย่างรำคาญ “ไม่ต้องสอบแล้ว ประหารซะตรงนี้เลย บอกว่าตอนจับกุมมันต่อต้านอย่างรุนแรง ยอมตายไม่ยอมจำนน กินยาพิษตาย”
นี่เป็นเรื่องที่ฝางชิงยุนทำได้จริงๆ อี้จ้างหงที่ถูกล่ามโซ่รีบพูด “ข้าจะเล่า ข้าจะเล่า ประมาณสิบกว่าวันก่อน ข้าฟื้นขึ้นมาที่เชิงผา น่าจะตอนที่ผ่านภูเขาทางทิศตะวันตกของมณฑลเหยียนเจียง ข้าพลัดตกลงไปโดยไม่ตั้งใจ พอฟื้นขึ้นมาก็พบถ้ำแห่งหนึ่ง น่าจะเป็นที่พักของผู้บำเพ็ญคนหนึ่ง ถ้ำนั้นไม่มีคนมานานแล้ว ข้าค่อยๆ
