่านการคัดเลือก
“จะจำพวกเราได้ไหม?” หม่านกู่ถาม พวกเขาสามคนเคยปลอมตัวเป็นกรรมการหลอกอี้จ้างหง
ลู่หยางส่ายหน้า “ไม่หรอก หัวหน้าสาขาเคยบอกว่า เพื่อความลับของสาขาย่อย คนที่ไม่ผ่านการคัดเลือกจะถูกสำนักใหญ่ลบความทรงจำ พวกเขาจำเรื่องการคัดเลือกศิษย์ไม่ได้”
อี้จ้างหงเห็นว่าไม่มีใครมาต้อนรับ จึงตะโกนเสียงดัง “คนไหนวะ! หูหนวกหรือไง!”
“มาแล้วๆ ลูกค้าจะสั่งอะไรขอรับ?” ลู่หยางวิ่งเหยาะๆ ออกมา
อี้จ้างหงท่าทางโอหัง “เนื้อหมู วัว แพะ อย่างละสองร้อยไม้ ที่เหลือเจ้าดูเอาเองเลย ข้าได้ยินว่าที่นี่อร่อย ถึงได้มา ถ้าไม่อร่อย ระวังข้าจะทุบร้านเจ้า!”
เห็นได้ชัดว่าเขาจำลู่หยางไม่ได้ ถ้าจำได้คงทุบร้านเลย
ลู่หยางยิ้มต้อนรับ ก้มหัวคำนับ “ลูกค้าวางใจได้ อาหารของร้านเราอร่อยจนท่านจะอยากกินไปตลอดชีวิตแน่นอน”
อี้จ้างหงแค่นเสียง ไม่สนใจลู่หยาง
เพื่อนสองคนของอี้จ้างหงก็หรี่ตา ไม่อยากคุยกับลู่หยาง
ลู่หยางส่งจิตถึงเมิ่งจิ่งโจว “บอกหัวหน้าเว่ย บอกว่าที่นี่มีผู้บำเพ็ญอิสระฝ่ายมารขั้นสร้างฐานสามคน ให้พาคนมาจับ”
พวกฝ่ายมารพวกนี้ฆ่าคนราวกับเด็ดหญ้า ตามกฎหมายต้องประหารหลายรอบ ลู่หยางไม่มีเมตตากับพวกมัน
ให้เจ้ารู้จักวิชาของฝ่ายมาร – แจ้งความ!
เมิ่งจิ่งโจวชะงัก ส่งจิตกลับ “พวกเราไม่มีหลักฐานนะ จะดูออกได้ไงว่าพวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญอิสระฝ่ายมารขั้นสร้างฐาน หัวหน้าเว่ยจะเชื่อหรือ?”
ลู่หยางหัวเราะเยาะ “จะไม่เชื่อได้ไง บอกว่าพวกเราเ
