ายได้ไม่เพิ่ม ทำให้ประชาชนมีความกดดันในการดำรงชีพ พยายามทำงานหาเงินตอนกลางวัน”
หัวหน้าเว่ยนวดขมับอย่างปวดใจ ระมัดระวังในการเลือกคำพูด “อาจารย์ ข้ารู้ว่าท่านอยากเลื่อนตำแหน่ง ช่วงนี้อ่านหนังสือด้านเศรษฐกิจสังคม เพื่อเตรียมพื้นฐานสำหรับการเลื่อนตำแหน่งในอนาคต แต่ท่านเคยคิดไหมว่า ท่านอาจไม่เหมาะกับการพัฒนา?”
“มีอะไรก็พูดมา อย่าอ้อมค้อม!”
“…เป็นอย่างนี้ เมื่อคืนมีชาวบ้านใจดีจับขโมยที่บุกเข้าบ้านได้ ตามที่ขโมยสารภาพ เขาบังเอิญได้กระดาษที่ทำให้คนหลับ ทำให้คนในรัศมีห้าสิบเมตรง่วงนอนได้”
หัวหน้าเว่ยหยิบกระดาษจากกล่องที่ติดผนึกออกมา
ผนึกมีผลป้องกัน เขาพบว่ายันต์ทำให้หลับไม่มีผลกับตน แต่มีผลดีมากกับคนธรรมดา คนที่เข้าเวรกลางคืนด้วยกันหลับหมด
เขาจึงต้องเก็บยันต์ไว้ในกล่อง
“ท่านรู้จักของนี้ไหม?”
ฝางชิงยุนพิจารณาครู่หนึ่ง ส่ายหน้าบอกว่าตนก็ไม่รู้จัก “ผู้ว่าการหลี่รอบรู้ บางทีท่านอาจรู้จัก”
เมื่อทั้งสองคนไปหาผู้ว่าการหลี่ ผู้ว่าการหลี่กำลังจดจ่อกับงานราชการ
ทั้งสองคนชื่นชมผู้ว่าการหลี่ยิ่งนัก ผู้ว่าการหลี่เป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำ มาอยู่มณฑลเหยียนเจียงยี่สิบปี มณฑลเหยียนเจียงไม่เปลี่ยนแปลงเลย แต่ทุกครั้งที่ผู้บังคับบัญชามาตรวจ และเมื่อผู้ว่าการหลี่ไปรายงาน มณฑลเหยียนเจียงจะแสดงด้านที่ดีที่สุด ราวกับยี่สิบปีนี้มณฑลเหยียนเจียงเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล
“ผู้ว่าการหลี่ ข้าน้อยมีเรื่องรายงาน!” ฝางชิงยุนพ
