“เปิดประตูให้เขา!” เจิ้งโซ่วเหอกำมีดแน่น จ่อที่แผ่นหลังเวิ่นเซียงอวี้
เวิ่นเซียงอวี้ไม่มีทางเลือก จำต้องเปิดประตู
หลังประตูเปิด ปรากฏใบหน้าหล่อเหลาของลู่หยาง
เวิ่นเซียงอวี้พยายามส่งสัญญาณตาให้ลู่หยางรีบหนี แต่ลู่หยางทำเป็นมองไม่เห็น ยิ้มแบบมืออาชีพ “นี่ของย่างของท่าน”
เจิ้งโซ่วเหอก็ยิ้มแบบมืออาชีพเช่นกัน เห็นว่าอีกฝ่ายดูซื่อๆ หลอกให้เข้ามาง่ายนัก “น้องชายเชิญนั่งก่อน ข้าจะไปหยิบเงิน”
ลู่หยางหลงเชื่อ เดินเข้าไป เห็นในบ้านมืดสนิท จึงพูดว่า “ไม่เปิดไฟเลย นอนเร็วจริง”
เวิ่นเซียงอวี้เห็นลู่หยางเดินเข้ามาอย่างซื่อๆ ก็ร้อนใจ นางตัดสินใจ จะผลักลู่หยางออกไป
เจิ้งโซ่วเหอจะไม่เห็นท่าทีผิดปกติของเวิ่นเซียงอวี้ได้อย่างไร แต่สายไปแล้ว เขาหัวเราะเย็น ผลักเวิ่นเซียงอวี้ไปด้านหลัง แทงมีดใส่ลู่หยางในความมืด
เจิ้งโซ่วเหออยู่ในความมืดมานาน ตาเคยชินกับความมืดแล้ว อีกฝ่ายเพิ่งเข้ามาจากถนน ต้องใช้เวลาปรับตาให้ชินกับความมืด นี่แหละโอกาส!
ดูท่าคืนนี้คงต้องเป็นคืนนองเลือดแน่!
ลู่หยางเตะเจิ้งโซ่วเหอกระเด็นไปสี่ห้าเมตร
พูดเรื่องวิทยาศาสตร์กับผู้บำเพ็ญทำไม
เจิ้งโซ่วเหอไม่คาดคิดว่าลู่หยางจะเตะแรงขนาดนี้ เหมือนก้อนหินยักษ์กระแทกอก ตาพร่า กระดูกซี่โครงหักหลายซี่ อาเจียนเป็นเลือด!
เขารู้ว่าเจอเรื่องใหญ่ จะรอดต้องใช้ตัวประกัน!
เจิ้งโซ่วเหอฝืนกดความเจ็บปวดที่อก พลิกตัวไปคว้าข้อมือเวิ่นเซียงอวี้
“ถ้าเจ้าขยับอีก ข้าจะ
