ู่หยางอธิบายด้วยภาษาง่ายๆ เรื่องที่ไปถ้ำเสือปีศาจเจอจดหมายของชิ่นหยวนหาว แล้วใช้จดหมายตามหาชิ่นหยวนหาว จึงรู้เรื่องการรับศิษย์และที่ตั้งของสาขาเหยียนเจียง
หลันถิงเสียใจยิ่งนัก รู้อย่างนี้ตอนนั้นน่าจะไปกับลู่หยางด้วย ตอนนี้เสียเวลาไปกว่าเดือน แม้แต่ทางเข้าสาขาเหยียนเจียงยังหาไม่พบ ส่วนคนอื่นกลายเป็นผู้นำสาขาเหยียนเจียงไปแล้ว
“พวกเจ้าน่าจะรับศิษย์ทั่วไปได้เหมือนชิ่นหยวนหาวใช่หรือไม่ รับข้าเข้าไปได้หรือไม่?”
ลู่หยางส่ายหน้า “ศิษย์ทั่วไปเข้าถึงความลับของลัทธิอมตะไม่ได้ เจ้าต้องผ่านการทดสอบที่จัดโดยสำนักใหญ่ของลัทธิอมตะ พูดตามตรง ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะผ่านการทดสอบได้ โอกาสเปิดเผยตัวตนสูงมาก”
หลันถิงก้มตาลง รู้สึกผิดหวัง ลู่หยางพูดต่อ “แต่พวกเราสามารถปลอมตัวตนให้เจ้าได้ บอกว่าเจ้าเป็นญาติห่างๆ ของข้า มาพึ่งพาข้า เจ้าอยู่ข้างๆ พวกเรา ภายนอกทำงานในร้านย่าง เวลาพวกเราออกปฏิบัติการ เจ้าก็คอยช่วยเหลือ แบบนี้ก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จส่วนหนึ่ง”
“ได้จริงหรือ?” หลันถิงไม่คิดว่าจะมีเรื่องดีแบบนี้
หม่านกู่ก็ไม่คิดว่าในที่สุดร้านย่างก็รับคนใหม่ได้
ลู่หยางพยักหน้า “แน่นอนว่าได้ เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน เป็นกำลังรบที่แข็งแกร่ง จะช่วยพวกเราได้มาก แต่เจ้าหน้าตาโดดเด่นเกินไป ต้องปลอมตัวหน่อย อ้อใช่ เจ้ารู้วิชาแปลงกายหรือไม่ ถ้าไม่รู้ ข้าสอนให้ก็ได้”
