อแห่งสำนักเวิ่นเต๋า?!” ประมุขรู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคย นึกถึงเรื่องน่ากลัวบางอย่าง หลังเย็นวาบ
รองประมุขแสดงสีหน้าดุร้าย หยิบอาวุธออกมาเตรียมสังหาร “อวี้จือ? ก็แค่ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าคนหนึ่ง อย่างไรก็แค่คนเดียว พวกเราเรียกทุกคนมา รุมเข้าใส่ จะจัดการนางไม่ได้หรือ?”
อวี้จือแทบไม่เคยลงมือ ชื่อเสียงในดินแดงกลางไม่โดดเด่น เจ้าสำนักเวิ่นเต๋า ผู้อาวุโสทั้งแปด แม้แต่ไต้ปู้ฟานก็มีชื่อเสียงมากกว่านางหลายเท่า
แต่ชื่อเสียงไม่โดดเด่น ไม่ได้หมายความว่าพลังของนางไม่ดี ผู้ที่เคยเห็นนางลงมือล้วนรู้สึกว่าความเข้าใจในการบำเพ็ญถูกพลิกกลับ!
พอดีที่ประมุขเคยเห็นภาพอวี้จือลงมือ เด็ดดาวคว้าเดือน พลิกผันหยินหยาง ปราบศัตรูแข็งแกร่งด้วยมือเปล่า ทำให้รู้สึกว่าการบำเพ็ญสามพันปีของตนสูญเปล่าไปหมด
ประมุขเตะรองประมุขล้มหงาย นี่เป็นเวลาที่จะสู้ตายหรือ “เจ้าไม่เคยเห็นนางลงมือ ไม่รู้ว่านางน่ากลัวเพียงใด ฟังข้า รีบหนีเร็ว หนีช้าแม้แต่เซียนอมตะก็ช่วยเจ้าไม่ได้!”
ที่เขาเป็นประมุขลัทธิอมตะได้ ไม่ใช่เพียงเพราะเขาศรัทธาต่อเซียนอมตะมากที่สุด วรยุทธ์สูงที่สุด สิ่งสำคัญกว่านั้นคือเขาระมัดระวังเพียงพอ รู้ว่าเมื่อไหร่ควรสู้ตาย เมื่อไหร่ควรหนีเอาชีวิตรอด เมื่อไหร่ควรยอมรับชะตากรรม
ปะทะกับอวี้จือ นั่นไม่ใช่การสู้ตาย แต่เป็นการยอมรับชะตากรรม!
ประมุขตีตราโบราณลึกลับใส่กระถางขุนเขาแม่น้ำติดๆ กัน สกัดกั้นอวี้จือไม่ให้ออกมา
รองประมุขไม่
