หัวหน้าสาขาในฐานะผู้บำเพ็ญที่มีวรยุทธ์สูงสุดในสาขา ยังผ่านการอบรมอย่างเป็นระบบจากสำนักใหญ่ เรียนรู้แก่นแท้ของฝ่ายมาร เขาไม่เคยเห็นอะไรมาบ้าง?
แต่เรื่องแบบนี้เขาไม่เคยเห็น
ถ้าบอกว่าเจ้าหน้าที่เห็นใจความเหนื่อยยากของเขา เตรียมการไว้ล่วงหน้า เขายังพอเข้าใจ แถมยังรู้สึกอุ่นใจ
แต่สามคนนี่มันอะไรกัน? โผล่มาจากดินที่ไหน?
หัวหน้าสาขาเข้าใจปัญหา สายตาเย็นเยียบจนฆ่าคนได้ สามคนนี้ปลอมตัวเป็นกรรมการ กำจัดคู่แข่งก่อน
“ช่างเป็นกลอุบายที่ดีจริงๆ!” หัวหน้าสาขาพูดกัดฟัน
สามคนยังปลอมเป็นกรรมการ ลู่หยางเหยียดขาขึ้นโต๊ะ “ไม่ติดสินบนพวกเรายังจะผ่านการตรวจสอบ คนต่อไป?”
คนต่อไปนอบน้อมหยิบหินวิเศษมาให้กรรมการทั้งสาม เมิ่งจิ่งโจวนับดู รู้สึกว่าน้อยไป จึงถาม “เจ้ามีประสบการณ์เข้าร่วมลัทธิมารหรือไม่?”
“ไม่มี”
“อ้อ ขอโทษ พวกเราไม่รับคนไม่มีประสบการณ์ กลับไปเถอะ”
“…” เขารู้สึกว่ากรรมการเกือบจะเอาคำว่า “พวกเราไม่รับคน” เขียนบนหน้าแล้ว
หัวหน้าสาขาปรากฏตัวดั่งปีศาจด้านหลังสามคน เสียงที่ออกมาจากซอกฟันเย็นเยียบ พลังขั้นแก่นทองคำแผ่ออกมาชัดเจน ตบสามคนกระเด็นไปติดผนัง “พวกเจ้าช่างกล้านัก กล้าปลอมตัวเป็นกรรมการที่นี่!”
ถ้าเขามาช้ากว่านี้ คนคงหนีไปหมดแล้ว!
ลู่หยางแกะตัวเองออกจากผนัง รีบพูด “ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกเราล้วนคิดเพื่อลัทธิมารด้วยใจจริง!”
หัวหน้าสาขาโกรธจนขำ ถาม “งั้นพวกเจ้าลองบอกมาสิ คิดเพื่อลัทธิมารอย่างไร?”
