ู่หยางเห็นพื้นที่ขาวสะอาด ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจะมีเทพเต้าหู้โผล่ออกมาจากฝูงชนหรือไม่
ลู่หยางพบว่าไม่มีเมิ่งจิ่งโจวและหม่านกู่อยู่ข้างๆ รอบตัวล้วนเป็นคนที่ไม่รู้จัก
“พี่น้อง เจ้ามาจากที่ไหน?” ลู่หยางถามอย่างเป็นกันเอง อีกฝ่ายไม่ค่อยชินกับความกระตือรือร้นของลู่หยาง
อีกฝ่ายรู้สึกว่าไม่พูดก็ไม่ดี จึงตอบ “เมืองหวงเยว่”
ลู่หยางถามคนอีกหลายคน พบว่าพวกเขามาจากที่มั่นลัทธิมารต่างๆ ล้วนถูกค่ายกลขนาดใหญ่ส่งมาที่นี่
ลู่หยางเข้าใจความหมายของหัวหน้าสาขาคร่าวๆ แล้ว การคัดเลือกครั้งนี้ไม่ใช่แต่ละที่มั่นคัดเลือกเอง แต่จัดโดยสำนักใหญ่ เป็นการคัดเลือกที่ผู้บำเพ็ญฝ่ายมารทั้งหมดเข้าร่วมพร้อมกัน
“ความรู้สึกนี้เหมือนวิญญาณออกจากร่าง แต่ก็ต่างกัน” ลู่หยางพึมพำ เขารู้สึกว่าลานไม่ได้ส่งร่างจริง แต่เป็นจิตหรืออะไรทำนองนั้น
“น่าสนใจดี ไม่รู้ว่าศิษย์พี่ใหญ่จะ…” ลู่หยางหยุดความคิด หากตอนนี้เป็นสภาวะความคิด ลัทธิอมตะอาจมีวิธีตรวจจับได้ว่าเขาคิดอะไร
ระวังไว้ก่อนดีกว่า
ทันใดนั้น ทั้งพื้นที่มืดลง ร่างที่เปล่งรัศมีขาวปรากฏกลางอากาศ
ได้ยินคนนั้นพูดเรียบๆ “ข้าคือรองประมุขลัทธิอมตะ จะทดสอบพวกเจ้าสามข้อ ผู้ที่ผ่านการทดสอบทั้งสาม จึงจะเข้าร่วมลัทธิของเราได้”
