เป็นกับดักตั้งแต่ต้นจนจบ!
ใครจะรู้ว่าเสือปีศาจหายตัวไปแล้ว พื้นดินใต้เท้าชิ่นหยวนหาวอ่อนนุ่ม กระบี่ชิงเฟิงพุ่งขึ้นมาจ่อหว่างขาของชิ่นหยวนหาว
โชคดีที่ชิ่นหยวนหาวตอบสนองไว เข่าขวาปะทะกับกระบี่ชิงเฟิง เบี่ยงทิศทางกระบี่ ป้องกันของสำคัญของตัวเองไว้ได้
เขาเห็นท่าไม่ดี หันหลังวิ่งหนี
เขาไม่ได้เตรียมตัวมา อีกฝ่ายเตรียมการมาอย่างดี จะสู้ได้อย่างไร?
“ต้องเป็นพวกร่วมทางฝ่ายมารแน่!” ชิ่นหยวนหาวมั่นใจ กระบี่เมื่อครู่ช่างต่ำช้านัก ฝ่ายธรรมะที่ไหนจะต่อสู้แบบนี้?
หม่านกู่รออยู่ด้านหลังนานแล้ว ยกต้นไม้ต้นหนึ่งฟาดใส่ ชิ่นหยวนหาวลอยกระเด็นไปไกล
“อืม ทำไมไม่มีความรู้สึก?” หม่านกู่สงสัย เขาฟาดโดนแน่ๆ แต่รู้สึกเหมือนตีกระดาษแผ่นหนึ่ง
ชิ่นหยวนหาวลอยไปไกล แต่ยังคงองอาจ ไม่ได้รับบาดเจ็บ
“ระวังวิชาของอีกฝ่าย แปลกประหลาดมาก!” หม่านกู่ตะโกนเตือน
“ไอ้พวกเด็กๆ ยังจะมาเอาชนะข้าได้ อีกร้อยปีก็ยังเร็วไป!” ชิ่นหยวนหาวหัวเราะลั่น ตราบใดที่ยังหาจุดสำคัญของวิชาข้าไม่เจอ ก็ไม่มีใครจับข้าได้
ลู่หยางกระโดดขึ้นไปในอากาศอย่างใจเย็น ชี้แผ่นหยกประจำตัวใส่ชิ่นหยวนหาวพร้อมตะโกน “เก็บ!”
ชิ่นหยวนหาวอึ้งไป ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แผ่นหยกนี่ดูเหมือนแหวนเก็บของอีกแบบ แต่แหวนเก็บของก็เก็บตัวเขาไม่ได้
ชิ่นหยวนหาวสังเกตเห็นว่าสามคนมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ
เขาค่อยๆ ก้มมองตัวเอง พบว่าตัวเองเปลือยกาย เสื้อผ้าหายไปไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
