ึ่งก็แทงทะลุพื้นดินภายในแปลงสมุนไพรขึ้นมาอย่างดุดัน
เอ๊ะ เจ้าพลั่วนั่นทำไมดูคุ้นตานัก เย่หนานขมวดคิ้ว ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่กู้เฉินเองก็ยังรู้สึกเคลือบแคลงใจ เขามั่นใจว่าเคยเห็นพลั่วลักษณะนี้ที่ไหนสักแห่ง แต่ชั่วพริบตานั้นกลับนึกไม่ออก
ศิษย์พี่ นั่นมันพลั่วทองคำของศิษย์น้องไม่ใช่หรือเจ้าคะ มีเพียงหลิงหลงเท่านั้นที่จำพลั่วสีทองขนาดมหึมาด้ามนี้ได้ในปราดเดียว
หือ เย่หนานชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำทักท้วงของหลิงหลง
กู้เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ พลันนึกขึ้นได้ จึงรีบกล่าวเสริมทันที จริงด้วย มิน่าล่ะข้าถึงว่าทำไมมันดูคุ้นตานัก
ฮ่าๆๆ เหนื่อยตายชัก ในที่สุดท่านปู่คนนี้ก็ขุดเข้ามาได้สักที
ทันทีที่พลั่วทองคำโผล่พ้นดิน ร่างของนักพรตเฒ่าในสภาพมอมแมมรุงรังก็มุดตามออกมาจากหลุม
บุคคลผู้นี้จะเป็นใครไปได้ หากมิใช่มู่เป่ยเฉิน
ในยามนี้ มู่เป่ยเฉินยังไม่ทันสังเกตว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนนับร้อยที่รายล้อมอยู่ภายนอกม่านพลัง จิตใจของเขาจดจ่ออยู่เพียงสิ่งเดียว นั่นคือสมุนไพรวิญญาณที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า
ฮ่าๆๆ รวยแล้ว คราวนี้รวยเละ สมุนไพรพวกนี้มากพอให้ข้าแลกเหล้า
