ล้วกลบดินอย่างลวกๆ ก่อนจะขุดมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
เอ้า ขุดขึ้นมาอีกแล้ว..ฝังกลับลงไปใหม่อีกรอบแล้ว แน่จริงก็เข้ามาสิ
กิริยาของมู่เป่ยเฉินในยามนี้ เรียกได้ว่ากวนโทสะจนเกินคำบรรยาย
เมื่อเห็นความหน้าด้านไร้ยางอายระดับปรมาจารย์ของมู่เป่ยเฉิน แม้แต่เย่หนานยังต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอับอาย
กู้เฉินและหลิงหลงเองก็หน้าดำคล้ำเครียด ภาวนาในใจอย่าให้ใครรู้เชียวว่าตาแก่เสียสตินั่นมีความเกี่ยวข้องกับพวกเขา ขายขี้หน้าประชาชีจนแทบอยากจะมุดดินหนี
ฝ่ายเสวี่ยหนู่ที่ถูกยั่วยุจนเส้นเลือดปูดโปน ตะโกนด่าทอด้วยความคลั่งแค้น เก่งนักนะไอ้สวะ มึงคอยดูเถอะ ถ้าข้าเข้าไปได้เมื่อไหร่ ข้าจะสับร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้นเอาไปโยนให้หมากิน
เชอะ ต่อให้ข้าออกไปตอนนี้ ข้าตบเจ้าทีเดียวก็แบนแต๊ดแต๋แล้วไอ้หนู มู่เป่ยเฉินแคะขี้มูกอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะดีดนิ้วเป่าใส่ทางเสวี่ยหนู่อย่างดูแคลน
อ๊ากกก ข้าจะฆ่าแก ข้าต้องฆ่าแกให้ได้ เสวี่ยหนู่โกรธจนแทบกระอักเลือด ระดมฟันดาบใส่ค่ายกลป้องกันอย่างบ้าคลั่ง ทว่าก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง
ในเวลานั้นเอง ฮวาเหลียนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ก็จำมู่เป่ยเฉินได้ทันที
เขา เขาเข้าไปข้างในได้อย่างไร นางจ้องมองมู่เป่ยเฉินด้ว
