านกู่จริงหม่านกู่ปลอม?” เมิ่งจิ่งโจวที่กำลังต่อยมวยได้ยินเสียงหัวเราะแปลกๆ สัญชาตญาณบอกว่าไม่ถูกต้อง หันไปมอง โอ้โห หม่านกู่สองคน
“ไม่ถูก หม่านกู่ที่โผล่มาใหม่คือลู่หยางแปลง!”
เมิ่งจิ่งโจวมองลู่หยางตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้าตาเหมือนหม่านกู่จริงๆ แต่สีหน้าท่าทางต่างกันลิบลับ
หม่านกู่ดูเป็นคนซื่อๆ ตรงไปตรงมา แต่หม่านกู่ที่ลู่หยางแปลงดูเป็นคนเจ้าเล่ห์เต็มท้อง
เขาล้มเลิกความคิดจะเรียนมวยเลียนแบบแล้ว ถ้าพูดว่าแต่เดิมยังอยากเรียนมวยเลียนแบบเพื่อแปลงร่าง แต่พอเห็นสภาพลู่หยางแบบนี้ ก็รู้ว่าตัวเองคงเรียนไม่ได้
นี่ไม่เกี่ยวกับมวยเลียนแบบแล้ว
หลังจากลู่หยางเข้าใจเทคนิคแล้ว ก็เปลี่ยนจากหม่านกู่เป็นเมิ่งจิ่งโจวได้อย่างราบรื่น
“นี่มันวิชาแปลงกายชัดๆ เลยนี่!”
“นี่คือมวยเลียนแบบตระกูลลู่”
ลู่หยางเอามือไพล่หลัง แหงนหน้า 45 องศามองฟ้า ดูมีสง่าราศีของปรมาจารย์มวย
(อย่าถามว่าทำไมลู่หยางเปลี่ยนจากเสือปีศาจกลับเป็นคนแล้วยังมีเสื้อผ้า นี่มันเรื่องจริงจังนะ)
