นี่เป็นความจริง การปรุงอาหารหลักของชนเผ่าคือการย่าง
ดวงตาของหม่านกู่ลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้ จิตใจเต็มเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
ลู่หยาง: “…”
ทำไมต้องมาลุกเป็นไฟแห่งการต่อสู้ตรงนี้ด้วย พวกเรามาแทรกซึมเข้าลัทธิมารนะ ไม่ได้มาเปิดสาขาร้านให้ตระกูลเจ้า!
ลู่หยางถอนหายใจ ในเมื่อหม่านกู่ไม่ยอมลดคุณภาพ ก็คงต้องขึ้นราคาแทน
“สองท่านลูกค้าจะดื่มสุราอะไรดีขอรับ?”
ยอดฝีมือทั้งสองก็เป็นคนใจถึง ตะโกนอย่างองอาจ “ยิ่งแรงยิ่งดี ในยุทธภพข้ามีฉายาพันถ้วยไม่เมา!”
อีกคนก็ตะโกนตาม “ในยุทธภพข้ามีฉายาหมื่นถ้วยไม่ล้ม!”
ลู่หยางคิดในใจ อย่าโม้ไปหน่อยเลย ข้าเอาเหล้าแอลกอฮอล์มาสองกาพวกเจ้าจะรับไหวหรือ?
สุดท้ายลู่หยางเสิร์ฟเหล้าขาวให้สองคน หวังว่าฝีมือดื่มของพวกเขาจะดีเท่ากับปากที่โม้
ลู่หยางยืนต้อนรับลูกค้าที่หน้าร้าน ตะโกนเสียงดัง “รบกวนรับบัตรคิวแล้วเข้าแถว อย่าแซงคิว พวกเรามีชาและขนมฟรีบริการ ขอให้ทุกท่านใจเย็นๆ รอสักครู่ โต๊ะจะว่างเร็วๆ นี้!”
“และไม่มีส่วนลดสำหรับการแนะนำลูกค้าใหม่ กรุณาอย่าแนะนำคนมาเพิ่มอีก!”
ลู่หยางไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือไม่ แต่ตะโกนไว้ก่อนดีกว่า อย่าให้กลายเป็นร้านเครือข่ายจริงๆ เชียว
ลูกค้าที่ต่อแถวก็ไม่สงบนัก คำถามทยอยมาไม่ขาดสาย
“จองล่วงหน้าได้ไหม?”
“ส่งถึงบ้านได้ไหม?”
“จองทั้งร้านได้ไหม?”
ในแถวนอกจากยอดฝีมือก็มีผู้บำเพ็ญ ล้วนมีเงินถุงหนัก
“จองได้ขอรับ ส่งถึงบ้านได้ถ้าไม่ไกลนัก แต่คิดค่าบริ
