ในโรงเหล้าเล็กๆ นักดื่มคนหนึ่งคุยโวโอ้อวด ดึงดูดความสนใจผู้คนมากมาย
“พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ มณฑลของเรามีวีรบุรุษฝ่ายธรรมะผู้หนึ่ง ชื่อชิ่นหยวนหาว การกระทำของเขาทำให้แม้แต่คนจากห้าสำนักใหญ่ยังต้องยกย่องนับถือ!” ลู่หยางหางตากระตุก มุมปากยกขึ้น แสดงท่าทางตื่นเต้นผิดปกติ ราวกับได้รับข่าวลือน่าสนใจ อยากเล่าให้ทุกคนฟัง
“จริงหรือเท็จกัน ข้าไม่เคยได้ยินว่ามณฑลเหยียนเจียงของเรามีคนแบบนี้เลย?”
“ชื่อนี้ข้าคุ้นๆ อยู่ ดูเหมือนไม่ใช่คนดีนะ”
“ทุกคนเงียบก่อน รีบให้น้องชายผู้นี้เล่าเถอะว่าชิ่นหยวนหาวเป็นอย่างไร?”
ลู่หยางหยุดครู่หนึ่ง แล้วเล่าต่อ “วีรบุรุษชิ่นหยวนหาวผู้นี้วิชาไม่ต่ำ มีวิชาถึงขั้นสร้างฐาน เป็นคนเที่ยงธรรม มีเพื่อนฝูงมากมาย ผู้ที่รู้จักเขาล้วนเรียกเขาว่าพี่ใหญ่”
เมื่อได้ยินว่าชิ่นหยวนหาวมีวิชาถึงขั้นสร้างฐาน นักดื่มทั้งหลายตาเป็นประกาย นี่เป็นเรื่องแปลกใหม่จริงๆ
ปกติเวลาพวกเขาเล่าเรื่องในยุทธภพ ยอดฝีมือชั้นหนึ่งเป็นอย่างไร มีประสบการณ์น่าตื่นเต้นอย่างไร เล่าว่าเก่งกาจ ฟังก็ตื่นเต้น แต่พอใจเย็นลงแล้วเชื่อ ยอดฝีมือชั้นหนึ่งในยุทธภพก็วิชาไม่สูงนัก
ทุกคนยอมรับว่า ยอดฝีมือชั้นหนึ่งในยุทธภพเทียบได้กับขั้นฝึกลมปราณแปดถึงเก้า นี่คือขีดจำกัดของยอดฝีมือในยุทธภพ
วันนี้มีข่าวลือเกี่ยวกับยอดฝีมือขั้นสร้างฐาน ย่อมต้องฟังให้ดี วันหลังจะได้เอาไว้คุยโม้
“เล่าต่อว่าวันหนึ่ง ชิ่นหยวนหาวกับสหายสนิทไปร่วมงา
