“ใครจะเขียนจดหมายถึงเสือปีศาจ เสือปีศาจตัวนี้ไม่ใช่หลบผู้บำเพ็ญตลอด ไม่ให้ผู้บำเพ็ญรู้ร่องรอยของมันหรอกหรือ?”
สามคนคิดไม่ออก ด้วยท่าทีระมัดระวังของเสือปีศาจ ไม่ควรมีคนนอกเขารู้ถึงการมีตัวตนของมัน
“อ่านสิ ในจดหมายเขียนว่าอะไร?”
เมิ่งจิ่งโจวกระแอมเล็กน้อย ใช้น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์อ่าน “พี่เสือ ไม่ได้พบกันหลายวัน เป็นอย่างไรบ้าง?”
“พี่เสือระมัดระวัง ไม่ยอมปรากฏตัว ไม่ให้ผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะรู้ถึงการมีตัวตน ลงมือเฉพาะกับคนธรรมดา การบำเพ็ญแบบค่อยเป็นค่อยไปเช่นนี้ทำให้น้องชายชื่นชม แต่การบำเพ็ญเช่นนี้ยังช้าเกินไป บัดนี้ยุคทองกำลังมาถึง วีรบุรุษมากมายลุกขึ้น ทุกฝ่ายจ้องดินแดนกลางตาเป็นมัน พี่เสือก็ฉวยโอกาสนี้ ละทิ้งบ้านเกิด แยกจากสายเลือดชุ่งฉี่ แอบจากเขตปีศาจมาที่เขาซงซานมิใช่หรือ?”
“ระมัดระวัง… พวกเจ้าสองคนอย่าเบียดข้า ข้าอ่านให้ฟังก็ได้ไม่ใช่หรือ?” ลู่หยางและหม่านกู่เบียดเมิ่งจิ่งโจวตรงกลาง ดูเนื้อหาจดหมายโดยตรง
“เจ้าอ่านช้าเกินไป”
“ข้าจะอ่านเร็วขึ้น พวกเจ้าถอยไป”
เมิ่งจิ่งโจวผลักสองคนออก อ่านต่อ “ความระมัดระวังไม่นับว่าผิด แต่ในยุคทองที่กำลังฟื้นคืนนี้ กล้าหาญหน่อยจึงจะคว้าโอกาส ทุ่มสุดตัว กลั่นสายเลือด กลายเป็นชุ่งฉี่แท้ จึงจะมีที่ยืนในยุคทองนี้”
“น้องชายกล้าเสนอให้พี่เสือพร้อมภรรยาเข้าร่วมสาขาเหยียนเจียงของเรา ใช้ผู้บำเพ็ญเป็นเหยื่อ ร่วมกันทำการใหญ่!”
“ในจดหมายมีของรับรองจากน้องช
