วัวน้ำสิบตัวเห็นการต่อสู้จบ ไม่มีธุระของพวกมันแล้ว ก็หายวับไป กลับไปยังทุ่งวิเศษ
“เป็นอย่างไรบ้าง ลุกไหวไหม?” หม่านกู่ก้าวเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง พลังกระบี่สีฟ้าที่ตัดสินชัยชนะของลู่หยางทำให้เขายอมรับจากใจ
แม้จะมีเขาและเมิ่งจิ่งโจวคอยช่วย ทำให้เสือปีศาจบาดเจ็บ แต่หม่านกู่สงสัยว่า แม้ไม่มีพวกเขาสองคนทำให้เสือปีศาจบาดเจ็บ กระบี่เดียวของลู่หยางก็ฆ่าเสือปีศาจได้เช่นกัน
ลู่หยางกินผงฟื้นพลังหนึ่งซอง ไม่นานลมหายใจก็กลับมาสงบ พลังก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น เร็วเกินกว่าที่ผงฟื้นพลังสองสามเม็ดจะทำได้
“รู้อย่างนี้ซื้อยาฟื้นพลังมาดีกว่า ผงฟื้นพลังนี่แห้งคอจริง” ลู่หยางบ่นหนึ่งประโยค หมุนเวียนวิชารวมน้ำ ที่ปลายนิ้วปรากฏหยดน้ำเล็กๆ หยดน้ำยื่นลำน้ำกว้างสองนิ้วเข้าปากลู่หยาง
“เมื่อกี้เจ้าใช้วิชาใหญ่เล็กตามใจหรือ?” เมิ่งจิ่งโจวเห็นลู่หยางเล็กลงกะทันหัน แล้วก็กลับมาใหญ่กะทันหัน รู้สึกว่าท่านี้คุ้นตามาก คล้ายวิชาใหญ่เล็กตามใจที่ลุงคนหนึ่งในตระกูลใช้
แต่ตามที่เขารู้ วิชานี้ฝึกยากมาก มีเงื่อนไขสูงมาก ไม่ถึงขั้นแก่นทองคำไม่มีทางฝึกสำเร็จ
“คล้ายๆ กัน แต่ข้าใช้วิชา ‘ย่นร่าง’”
“ย่นร่าง?” เมิ่งจิ่งโจวมีแต่เครื่องหมายคำถามในหัว ในฐานะคนตระกูลเมิ่ง วิชาทั้งหมดเขาล้วนเคยได้ยิน แต่กับวิชาที่ชื่อ “ย่นร่าง” นี้กลับรู้สึกแปลกหน้ามาก
หรือว่าเป็นวิชาที่ศิษย์พี่ใหญ่อวี้จือคิดค้นเอง?
คิดอย่างนี้ก็เข้าใจได้
“หญิงน้อยหลานถิงขอ
