ใต้ท้องฟ้าอันเจิดจ้า ร่างอันยิ่งใหญ่ของราชันต้นไม้บดบังแสงจันทร์ ราชันยาน้อยแช่อยู่ในน้ำ เล่นอย่างสนุกสนาน แม้แต่ลู่หยางก็มีส่วนร่วม สนิทสนมกัน เวลาเหมือนหยุดนิ่ง ภาพเป็นไปอย่างกลมกลืน
เมื่อราชันยาน้อยแช่น้ำจนสบายแล้ว ต่างนอนระเกะระกะบนพื้น บนกระท่อมไม้ หลับสนิท
ราชันต้นไม้ไม่ได้อยู่เฉย ตอนที่ราชันยาน้อยนอนหลับ ก็เก็บถังไม้และน้ำไป ทำให้ลู่หยางสงสัย
“นี่กำลังทำอะไร?”
ราชันต้นไม้พูดลอยๆ “อ๋อ นี่ปาน้อยต้องการ บอกว่าน้ำอาบนี้มีค่ามาก ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าล้วนชอบใช้”
ราชันต้นไม้ขยับกิ่ง ทำท่าคล้ายยักไหล่ แสดงว่าตนจนปัญญากับการกระทำของมนุษย์
ในฐานะพืช มันเข้าใจพฤติกรรมแปลกๆ ของมนุษย์ได้ยาก อย่างที่มันรู้ มนุษย์ชอบใช้ผมของมัน หรือก็คือใบไม้ชงชา หรือใช้ผิวทำอาหาร บอกว่าเพิ่มกลิ่นหอม เหมือนเรียกว่าอบเชยอะไรทำนองนั้น
“อ๋อ ใช่แล้ว ปาน้อยยังตั้งชื่อน้ำอาบที่ไพเราะ เรียกว่าน้ำวิเศษราชันยา ก็พวกเจ้ามนุษย์มีวัฒนธรรม ตั้งชื่อเก่งกว่าพวกเราตั้งเยอะ”
“น้ำวิเศษราชันยา?”
ลู่หยางพึมพำซ้ำเบาๆ โดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหู เหมือนเคยเห็นที่ไหน จากนั้นก็นึกออกว่าเคยเห็นคำนี้ที่ไหน
นี่ไม่ใช่น้ำวิเศษราชันยาที่ได้รับความนิยมอย่างมากในรายการแลกคะแนนบำเพ็ญหรอกหรือ!
ในรายการแนะนำว่าน้ำวิเศษราชันยาเป็นของวิเศษที่ชั้นสูงของสำนักเวิ่นเต๋าหลอมขึ้นมาโดยเฉพาะ ที่แท้นี่คือการหลอมโดยเฉพาะ!
ลู่หยางเริ่มสงสัยของประหล
