้
ในที่สุด สองคนกลับมาจุดเริ่มต้น ลู่หยางหอบ ยังไม่หายตกใจ
“สถานที่ที่ข้าพาเจ้าไปล้วนเป็นดินแดนภายในสำนักเวิ่นเต๋า วันหน้าเจ้ามีโอกาสไปได้เอง”
สำนักเวิ่นเต๋าใหญ่โตกว้างขวางเกินไป นอกเขตภูเขาหลักเก้าลูก ที่อื่นๆ ยังเป็นดินแดนที่ลู่หยางไม่รู้จัก
“เจ้าลองใช้วิชาอีกครั้งดู?”
อวี้จือรู้สึกว่าคราวนี้อาจจะต่างออกไป
เผชิญสายตาคาดหวังของอวี้จือ ลู่หยางฝืนใจใช้วิชาอีกครั้ง
หลังจากฝึกฝนหนึ่งวัน ในที่สุดลู่หยางก็เรียนรู้วิธีรับรู้สภาพแวดล้อมใต้ดิน และวิธีไม่ให้ถูกเหยียบเมื่อตัวเล็กลง
ย่นพื้นที่เป็นนิ้วไม่สำเร็จสักครั้ง แต่ย่นพื้นที่กับย่นเป็นนิ้วสำเร็จทุกครั้ง ยิ่งใช้ยิ่งคล่อง
สุดท้ายไม่ต้องท่องคาถา แค่คิดก็ใช้วิชาได้ ราวกับจมดิ่งในวิชานี้มาหลายเดือนหลายปี
จุดประสงค์แรกที่ลู่หยางเรียนย่นพื้นที่เป็นนิ้วคือต้องการใช้วิชาเดินทางไกล ตอนนี้เรียนวิชา “ย่นพื้นที่” เพื่อเดินทางไกล ก็ถือว่าตรงตามจุดประสงค์
แค่วิธีการพูดยาก และช้ากว่าหน่อย
เห็นลู่หยางเปลี่ยนขนาดตามใจชอบ มุดดินไปมา เล่นอย่างสนุกสนาน อวี้จือถามลอยๆ “ศิษย์น้อง ข้าได้ยินว่าเจ้าหารับภารกิจที่ศาลาภารกิจยาก?”
“ใช่ ภารกิจส่วนใหญ่ต้องขั้นแก่นทองคำขึ้นไปถึงจะทำได้ ภารกิจที่เหมาะกับข้ามีน้อย” ลู่หยางกำลังคิดจะไปนั่งเฝ้าที่ศาลาภารกิจสักสองสามวัน ดูว่าจะเจอภารกิจที่เหมาะสมไหม
“พอดีเลย เมื่อวันก่อนข้าประชุมกับผู้อาวุโส ในที่ประชุมมีคนพูดว่าสวนสมุนไพร
