่องรอยการใช้วิชาเลย
อวี้จือขมวดคิ้วอย่างที่ไม่ค่อยเห็น นึกถึงตอนที่อาจารย์สอนนางก็สาธิตแบบนี้ นางดูครั้งเดียวก็เรียนได้
อวี้จือกลัวลู่หยางดูไม่เข้าใจ จึงสาธิตอีกรอบ
ดังนั้นจึงเป็น โยนธง ก้าว กลับมา ต่อเนื่องกัน งุนงง
“…”
สมกับคำว่า ศิษย์พี่ใหญ่ก็มีเวลาที่พึ่งไม่ได้ การเรียนรู้เช่นนี้ยังต้องพึ่งตัวเอง
ลู่หยางสบตากับศิษย์พี่ใหญ่ คราวนี้มองออกถึงอารมณ์ของศิษย์พี่ใหญ่
นางหวังว่าเขาจะฝึกสำเร็จ
แต่ศิษย์พี่ใหญ่เอ๋ย ท่านต้องรู้ว่า ความสามารถในการสอนของท่านสอนใครก็ไม่รู้เรื่อง
ลู่หยางถอนหายใจเบาๆ พึ่งศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้แล้ว ใช้วิชาตามความเข้าใจของตัวเองเกี่ยวกับย่นพื้นที่เป็นนิ้ว
“พันลี้ดำรงอยู่ เบื้องหน้าชัดเจน ปล่อยแล้วคลี่คลาย…” ลู่หยางหลับตาแน่น ทำท่ามือท่องคาถาขณะใช้วิชา
“ย่นพื้นที่เป็นนิ้ว!” ลู่หยางตะโกนดัง ร่างกายหายวับทันที สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป มืดมิดไปหมด ราวกับตกอยู่ในพื้นที่แปลกประหลาด
ลู่หยางดีใจ ตัวเองใช้สำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก
เขาเป็นอัจฉริยะจริงๆ!
ลู่หยางเคยได้ยินศิษย์พี่พูดว่า หลักการของย่นพื้นที่เป็นนิ้วคือการบิดพับพื้นที่ ผู้ใช้วิชาเดินในพื้นที่แปลกประหลาด พื้นที่แปลกประหลาดเป็นเส้นตรง ผ่านพื้นที่แปลกประหลาด สามารถถึงจุดหมายได้ในเวลาสั้นที่สุด
ลู่หยางกำลังจะหัวเราะ ก็พบว่าสสารสีดำรอบตัวไหลเข้าปาก ร่างกายก็ถูกสสารสีดำขังไว้ ขยับแขนขาไม่ได้ และดูเหมือนพื้นที่แปลกประหลาดจะไม่มีอ
