้นสร้างฐานก็ซื้อไม่ไหว
แต่ก็มีของที่เขาซื้อได้ อย่างเช่นยาอดอาหารผัดฉ่าอะไรพวกนี้
เห็นลู่หยางค่อยๆ ขมวดคิ้ว เถาเหยาเย่นึกว่าเขาตกใจราคา จึงถามพลางหัวเราะ “เป็นอะไรไป เจอปัญหาอะไรหรือ?”
“เจ้าดูสิ ความหมายของการอดอาหารคือการใช้ลมปราณสวรรค์และดินแทนการกินข้าว กินยาอดอาหารก็คือการอดอาหาร”
“ถูกต้อง” เถาเหยาเย่พยักหน้า
“งั้นเจ้าว่า กินยาอดอาหารผัดฉ่า นับว่ากินข้าวหรือนับว่าอดอาหาร?”
เถาเหยาเย่และเมิ่งจิ่งโจวต่างอึ้งไป แรกๆ รู้สึกว่าคำถามนี้แปลกประหลาด พอคิดละเอียด ก็รู้สึกว่าคำถามนี้ลึกซึ้งอย่างประหลาด
ทั้งสามเรียกเซี่ยวเอ้อมาถาม ถามว่ารู้คำตอบของคำถามนี้หรือไม่ เซี่ยวเอ้อก็ถูกถามจนอึ้ง
เขาทำงานมานาน ยังไม่เคยเจอลูกค้าถามคำถามแบบนี้
เป็นเพราะอาหารช้าจนเบื่อหรือ?
“ที่นี่ราคาไม่ถูก เจ้ามีคะแนนบำเพ็ญพอหรือไม่?” ลู่หยางไม่ได้คิดเรื่องยาอดอาหารมาก กลับกังวลว่าจะไม่มีเงินจ่ายค่าอาหาร
เมิ่งจิ่งโจวทำภารกิจแค่สามครั้ง รวมแล้วก็ได้คะแนนบำเพ็ญไม่มาก
การเชิญตนเองและเถาเหยาเย่มากินใหญ่ แล้วสามคนช่วยกันล้างจานใช้หนี้ค่าอาหาร ดูเหมือนก็เป็นลักษณะนิสัยของเมิ่งจิ่งโจว
“ใช้คะแนนบำเพ็ญอะไรกัน ใช้หินวิเศษสิ” เมิ่งจิ่งโจวส่งเสียงคนรวย
เถาเหยาเย่มองลู่หยางอย่างประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงกังวลว่าตระกูลเมิ่งจะไม่มีเงิน “เจ้าไม่เคยได้ยินเรื่องตระกูลเมิ่งหรือ?”
ลู่หยางงุนงง “หรือว่าตระกูลเมิ่งของเมิ่งจิ่งโจว
