“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นปีศาจหนังคน?” เถาเหยาเย่ถามคำถามที่แม้แต่ตอนตายผู้ดูแลจางก็ยังไม่รู้คำตอบ
ลู่หยางกำลังเก็บกวาดร่องรอยการต่อสู้ ใช้ไม้กวาดกวาดเถ้ากองเล็กๆ ของปีศาจหนังคน เถาเหยาเย่ก็รู้หน้าที่ เอากระด้งมารอง
“ง่ายมาก นึกถึงคำพูดของนกแก้วต่อ ‘เจ้าเป็นใคร ผู้ดูแลจางอยู่ที่ไหน?’”
“หลังจากพวกเราพบซังเหยียน นางพยายามไล่พวกเรา ให้ออกห่างจากตระกูลซัง”
“นี่แสดงว่าผู้ดูแลจางคนปัจจุบันไม่ใช่คนที่คุณหนูซังรู้จัก และอันตรายมาก”
“การเปลี่ยนตัวของผู้ดูแลจางมีสามความเป็นไปได้”
“หนึ่งคือผู้ดูแลจางถูกสิงร่าง แต่ผู้เฒ่าที่ชอบสิงร่างจะอยู่ในตระกูลซังนานขนาดนี้ได้อย่างไร ถ้าเป็นข้า สิงร่างเสร็จสิ่งแรกที่ทำคือออกจากตำบลไท่ผิง หาที่ดีๆ บำเพ็ญต่อ อีกอย่างพรสวรรค์ผู้ดูแลจางก็ไม่เห็นจะดีตรงไหน สิงร่างหัวหน้าตระกูลซังยังดีกว่า” ลู่หยางเอาใจเขามาใส่ใจเรา คิดแทนอีกฝ่าย
“สองคือมีคนปลอมตัวเป็นผู้ดูแลจาง แต่นี่ก็ไม่ถูก ตระกูลซังไม่มีอะไรมีค่า จะปลอมเป็นผู้ดูแลทำไม นอกเสียจากว่าเขามีนิสัยชอบรับใช้ผู้อื่น? แล้วถ้าตระกูลซังมีของมีค่า ก็ปล้นไปเลยไม่ดีกว่าหรือ? ด้วยวิชาขั้นสร้างฐานช่วงปลายของเขา ในตำบลไท่ผิงคลานไปก็ไม่มีใครกล้าแตะต้อง”
“ความเป็นไปได้ที่สามคือปีศาจหนังคน ปีศาจหนังคนชอบที่สุดคือเก็บสะสมหนังคน ปลอมตัวเป็นมนุษย์ สืบทอดนิสัยการปลอมตัว อาศัยปะปนกับมนุษย์”
ปีศาจหนังคนตอนมีชีวิตเป็นคน ตายแล้วเป็นผ
